مداخلات روانشناختی مبتنی بر مدرسه در تقویت تاب آوری و کاهش اضطراب دانش آموزان دارای اختلالات طیف اتیسم

اختلال طیف اتیسم به عنوان یک نارسایی رشدی پیچیده، جنبه های گوناگون زندگی فردی و اجتماعی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار می دهد و چالش های متعددی را در محیط های آموزشی ایجاد می کند. هدف از پژوهش حاضر، مرور نظام مند مداخلات روان شناختی مبتنی بر مدرسه در راستای تقویت تاب آوری و کاهش سطح اضطراب در این دسته از دانش آموزان است. در این مقاله، با بررسی منابع کتابخانه ای و پژوهش های پیشین، نقش محیط های آموزشی به عنوان بستری برای اجرای برنامه های حمایتی و درمانی مورد واکاوی قرار گرفته است. دانش آموزان دارای اتیسم به دلیل نقص در مهارت های ارتباطی و رفتارهای تکراری، همواره با سطوح بالایی از استرس و عدم قطعیت روبرو هستند که این امر ضرورت مداخلات هدفمند را دوچندان می کند. یافته های این مطالعه نشان می دهد که برنامه هایی نظیر بازی درمانی، آموزش مهارت های اجتماعی، مداخلات مبتنی بر تنظیم هیجان و ذهن آگاهی، علاوه بر کاهش نشانه های اضطرابی، پتانسیل بالایی در افزایش ظرفیت های انطباقی یا همان تاب آوری دارند. همچنین، تاکید بر همکاری میان مدرسه و خانواده به عنوان یک رکن اساسی در پایداری اثرات درمانی شناخته شده است. در نهایت، نتایج حاکی از آن است که بهبود محیط یادگیری و استفاده از راهبردهای نوین آموزشی می تواند منجر به ارتقای سلامت روانی و بهبود کیفیت زندگی تحصیلی دانش آموزان اتیسم شود. این مقاله با تجمیع یافته های پژوهشگران داخلی و خارجی، چارچوبی نظری برای مربیان و روان شناسان مدرسه فراهم می آورد تا به شکلی موثرتر به نیازهای روان شناختی این دانش آموزان پاسخ دهند.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اتیسم ، تاب آوری ، اضطراب ، مداخلات مدرسه محور ، سلامت روان