مدرسه و سیاست های توانمندسازی خانواده

در سال های اخیر نقش مدرسه در تعامل با خانواده ها و تقویت توانمندی های آنان به عنوان یکی از عوامل مهم در بهبود کیفیت آموزش و پرورش مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است. خانواده نخستین نهاد اجتماعی است که در شکل گیری شخصیت، نگرش ها و رفتارهای کودکان نقش اساسی ایفا می کند و مدرسه به عنوان نهاد رسمی آموزش می تواند با طراحی سیاست های مناسب، زمینه توانمندسازی خانواده ها را برای مشارکت موثر در فرایند تربیت و یادگیری فراهم سازد. سیاست های توانمندسازی خانواده شامل مجموعه ای از برنامه ها، راهبردها و فعالیت هایی است که با هدف افزایش آگاهی، مهارت و مشارکت والدین در امور آموزشی و تربیتی فرزندان اجرا می شود. پژوهش ها نشان می دهد که همکاری موثر میان مدرسه و خانواده می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش انگیزه یادگیری و رشد اجتماعی و عاطفی دانش آموزان منجر شود (Epstein, ۲۰۱۸). در بسیاری از نظام های آموزشی پیشرفته، برنامه های مشارکت خانواده به عنوان یکی از ارکان اصلی سیاست های آموزشی شناخته می شوند. این مقاله با هدف بررسی نقش مدرسه در اجرای سیاست های توانمندسازی خانواده و تاثیر آن بر کیفیت آموزش و تربیت دانش آموزان تدوین شده است. در این پژوهش تلاش شده است با بررسی دیدگاه های نظری و پژوهش های انجام شده، ابعاد مختلف تعامل مدرسه و خانواده و نقش سیاست های آموزشی در تقویت این تعامل مورد تحلیل قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، توانمندسازی خانواده ، مشارکت والدین ، سیاست های آموزشی ، آموزش و پرورش