احیای بافت های قدیمی شهری در چارچوب پایداری زیست محیطی و عدالت فضایی: نقش سیاست گذاری شهرداری

احیای بافت های قدیمی شهری در دهه های اخیر به یکی از محورهای اصلی برنامه ریزی شهری تبدیل شده است؛ زیرا این بافت ها علاوه بر ارزش های تاریخی و هویتی، ظرفیت های قابل توجهی برای توسعه پایدار شهری دارند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش سیاست گذاری شهرداری ها در احیای بافت های قدیمی با تاکید بر دو مولفه پایداری زیست محیطی و عدالت فضایی انجام شده است. در این مطالعه، با استفاده از روش توصیفی–تحلیلی و مرور اسنادی، شیوه های مداخله شهری، ابزارهای سیاستی و رویکردهای مدیریتی شهرداری ها بررسی و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد که اتخاذ سیاست های هوشمندانه در سطح مدیریت شهری می تواند کیفیت محیطی، کارایی انرژی، کاهش آلودگی، ارتقای سرزندگی و توزیع عادلانه خدمات شهری را در بافت های احیا شده تقویت کند. همچنین مشخص شد که نبود سیاست های یکپارچه، مشارکت ناکافی ذی نفعان و عدم توجه به اصول عدالت فضایی، از جمله موانع اصلی موفقیت طرح های احیای شهری است. بر اساس نتایج، تدوین سیاست های سازگار با محیط زیست، مدیریت یکپارچه کاربری زمین، تقویت مشارکت اجتماعی و ایجاد سازوکارهای الزام آور نظارتی، مهم ترین الزامات برای دستیابی به احیای پایدار و عادلانه بافت های قدیمی در چارچوب عملکرد شهرداری ها محسوب می شود. این رویکرد می تواند علاوه بر ارتقای کیفیت زیست محیطی، به بهبود توازن فضایی و افزایش تاب آوری شهری منجر شود.

کلیدواژه ها:

احیای بافت های قدیمی ، پایداری زیست محیطی ، عدالت فضایی ، سیاست گذاری شهری ، مدیریت شهری ، بازآفرینی شهری