تحلیل و بررسی ارزشیابی کیفی و بازخوردهای یاددهی- یادگیری در سیستم آموزشی کشور ایران

مشکلات ارزشیابی سنتی یا بهتر بگوییم روش اندازه گیری و سنجش موجود با جو نمره گرایی و پاسخ مداری و حافظه سنجی موجود در مدارس که فراگیران اسیر چنبره ی «داده» و «ستانده» یا «محرک و پاسخ» یا امتحان های مکررند که سلامت روانی و جسمی آنان را تهدید می کند. از سوی دیگر نارضایتی از نظام ارزشیابی موجود در محافل تربیتی و نیازهای جامعه و زندگی و پیشنهاد سازمان های آموزش جهانی مانند یونسکو طلب می کرد که دیگر به ارزشیابی به دیده ی پایان آموزش نگاه نکنیم و از نمره دادن به عنوان طبقه بندی مقایسه تفکیک برای ارتقا استفاده نکنیم؛ بلکه از آن به عنوان جز جدانشدنی فرایند یادگیری و اصلاح نارسایی ها، بدفهمی های یادگیری آنان و اصلاح نارسایی های روش آموزشی، معلمان، محتوای آموزش، روش های سنجش و ارزشیابی پیشرفت تحصیلی به روش کیفی و تحلیل نتایج آن برای کل نظام آموزش و پرورش بهره بگیریم. بازخورد در ارزشیابی توصیفی به ما کمک می کند تا نتایج اعمال و رفتارمان را بفهمیم. گرفتن بازخورد بخشی از فرایند یادگیری است و در شناخت توانایی های هر فرد برای افزایش اعتماد به نفس و شناخت نارسایی ها برای اصلاح یا تغییر رفتار کمک می کند. لذا به دلیل اهمیت بازخورد در ارزشیابی کیفی شناخت بیشتر آن و راه های دسترسی به آن، انواع و تاثیر آن در یادگیری بهتر و بیشتر و... در این مقاله بدان پرداخته خواهد شد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی سنتی ، روش اندازه گیری و سنجش ، حافظه ، فرایند یادگیری