تبیین فرهنگ بومی و معماری درونگرا به عنوان راهکار زیست محیطی در اقلیم سرد و کوهستانی (نمونه موردی خانه پوستی زاده همدان)

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 73

فایل این مقاله در 21 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NASDFC01_407

تاریخ نمایه سازی: 11 اردیبهشت 1405

چکیده مقاله:

این مقاله با هدف بررسی و تبیین نقش فرهنگ بومی و معماری درونگرا به عنوان راهکاری زیست محیطی در اقلیم سرد و کوهستانی تدوین شده است. نمونه مورد بررسی خانه پوستی زاده همدان است که نمودی برجسته از پیوند میان معماری بومی اقلیم سرد و ویژگی های فرهنگی این منطقه به شمار می رود. در شرایطی که حفظ محیط زیست و استفاده بهینه از منابع طبیعی به دغدغه اصلی جوامع بشری بدل گشته، معماری بومی ایرانی خصوصا در مناطق سرد با راهکارهایی چون فضاهای داخلی منسجم، حیاط مرکزی، مصالح با جرم حرارتی بالا و بهره صحیح از نور خورشید، الگویی ارزشمند برای پاسخگویی به چالش مصرف انرژی و آسایش حرارتی محسوب می شود. در معماری درونگرا، حیاط مرکزی به عنوان قلب خانه نقش مهمی در نورگیری، تهویه طبیعی، مدیریت دما و ایجاد فضایی امن و خصوصی برای ساکنان ایفا می کند. ویژگی هایی مانند محصوریت بنا با دیوارهای بلند، پنجره ها و بازشوهای محدود به بیرون، ورودی های غیر مستقیم، تفکیک مناسب فضاهای خصوصی و عمومی، و بام های مسطح از دیگر شاخص های این سبک است که همگی به ارتقای حریم و امنیت خانوادگی و نیز بهینه سازی انرژی کمک می کنند. در خانه پوستی زاده به صورت خاص، پلان متراکم و متقارن، استفاده از مصالح بومی همچون آجر و سنگ، قرارگیری مناسب نسبت به جهت تابش خورشید، وجود آب انبار و حوض، و بهره گیری از عایق های طبیعی مانند خاک و کاه گل در بام و دیوارها نمونه های موفقی از راهکارهای بومی برای مقابله با سرمای اقلیم کوهستانی هستند. همچنین تفکیک مسیرهای تردد خدمه و ساکنان، طبقات و فضاهایی برای میهمان و حفظ تزئینات فرهنگی و سنتی در ساخت خانه ضمن حفظ اصالت فرهنگی معماری موجب ارتقای تعاملات اجتماعی شده است. روش تحقیق مقاله مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی، تحلیل معماری موردی و استخراج راهکارهای عملی بوده است. دستاورد اصلی این پژوهش، تاکید بر ارزش الگوبرداری از معماری بومی و درونگرا برای توسعه پروژه های معاصر پربازده و پایدار است. نتایج نشان می دهد استفاده از دانش و تجربه معماری سنتی می تواند راهگشای طراحی ساختمان های امروزی با کمترین مصرف انرژی و بیشترین سازگاری با اقلیم و فرهنگ منطقه باشد. این رویکرد ضمن حفظ هویت و اصالت، تقویت روابط اجتماعی و ایمنی خانوادگی را نیز به همراه دارد و می تواند پایه ای برای معماری پایدار آینده فراهم آورد. در مجموع نمونه خانه پوستی زاده همدان مثال روشن و کاربردی از موفقیت معماری درونگرا در حل مسائل اقلیمی و فرهنگی در مناطق سرد ایران است.

نویسندگان

معصومه میردریکوند

کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان

سید امیر عباس حجازی

کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان