بررسی جامعه شناختی تحولات آموزش معماری در دوران معاصر ایران

هر با گسترش آموزش معماری در ایران نیاز به برنامه ریزی کیفی در این حوزه بیش از پیش احساس می شود. این مقاله با هدف ارائه تعریفی جامع از معماری و آموزش آن به بررسی تعاریف گوناگون این رشته می پردازد. با توجه به محدودیت های بازگشت به شیوه سنتی آموزش و ناکارآمدی الگوهای غربی در انطباق با ساختارهای اجتماعی و فرهنگی ایران، این پژوهش به دنبال ارائه راهکارهایی برای بهبود آموزش عالی معماری است. معماری به عنوان یکی از مهم ترین مظاهر فرهنگی و اجتماعی هر جامعه همواره در تعامل تنگاتنگ با ساختارها، ارزش ها و باورهای آن جامعه قرار داشته است. آموزش معماری نیز به عنوان نهادی که مسئولیت تربیت معماران آینده را بر عهده دارد، نمی تواند از این تاثیرات برکنار باشد. تحولات جامعه ایران در دوران معاصر، از جمله تغییرات در ساختار طبقاتی، تحولات فرهنگی و ورود فناوری های جدید، تاثیرات عمیقی بر آموزش معماری داشته است. این پژوهش با رویکردی جامعه شناختی به بررسی این تاثیرات می پردازد و تلاش می کند تا با تحلیل تحولات آموزش معماری در دوران معاصر ایران، فهمی عمیق تر از ارتباط متقابل جامعه و معماری ارائه دهد. برای این منظور، معیارهای آموزشی مختلف با در نظر گرفتن زمینه های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی تحلیل شده و ریشه های بحران و گسست موجود در آموزش معماری در ارتباط با تغییرات جامعه ایران بررسی می شود. این بررسی شامل تاثیر تغییر ارزش ها و نگرش ها، نقش طبقه اجتماعی و جنسیت در دسترسی به آموزش، و تاثیر رسانه ها و فضای مجازی بر انتظارات دانشجویان خواهد بود. در نهایت، با انجام یک پیمایش، نظرات اساتید این حوزه با توجه به جایگاه اجتماعی و حرفه ای آنها در مورد وضعیت موجود جمع آوری و تحلیل می گردد تا بتوان بر اساس آن و با در نظر گرفتن ابعاد جامعه شناختی، پیشنهادهای عملی برای بهبود وضعیت ارائه کرد.

کلیدواژه ها:

جامعه شناختی ، آموزش ، معاصر ، تحولات