بررسی اثر حیاط مرکزی در عملکرد اقلیمی ساختمان های مناطق گرم و مرطوب

اقلیم های گرم و مرطوب به دلیل دمای بالا، رطوبت نسبی زیاد و تهویه طبیعی محدود، چالش های بسیاری برای آسایش حرارتی ساکنان ایجاد می کنند. حیاط مرکزی به عنوان عنصری سنتی در معماری این مناطق نقشی کلیدی در بهبود عملکرد اقلیمی بناها داشته است. این پژوهش با مرور مبانی نظری و مطالعات پیشین، اثرات اقلیمی حیاط مرکزی را بررسی می کند. با تحلیل دو نمونه از خانه های حیاط دار سنتی در دزفول و بوشهر، ویژگی های اقلیمی آنها از جنبه هایی مانند شکل و ابعاد حیاط، سازماندهی فضاها، عناصر اقلیمی به کار رفته نظیر بادگیر و ایوان و تاثیر آنها بر دما، تهویه و سایه اندازی مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج نشان می دهد که حیاط مرکزی با فراهم کردن تهویه طبیعی موثر، کنترل خورشیدی و سایه اندازی و تعدیل دما و رطوبت به صورت غیرفعال، بهبود قابل ملاحظه ای در آسایش حرارتی داخل بنا ایجاد می کند. در پایان، پیشنهاداتی برای به کارگیری اصول موفق حیاط مرکزی در طراحی معماری معاصر مناطق گرم و مرطوب ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

حیاط مرکزی ، اقلیم گرم و مرطوب ، عملکرد اقلیمی ، معماری بومی ، تهویه طبیعی ، طراحی پایدار