بازشناسی مفاهیم ساخت مسکن در زمین های محدود با نگاه نو

این مطالعه به بررسی ارزیابی عوامل موثر در ساخت مسکن امروز می پردازد که می تواند برای افزایش کارایی فضا در معماری مناطق مسکونی به کار گرفته شود. بهینه سازی و نوآوری فضا در معماری مسکن ایران نقش مهمی در به حداکثر رساندن استفاده و کارایی مناطق محدود ایفا می نماید. با توجه به روند سریع تغییرات در سبک زندگی مردم، بعد خانوار، موازنه جمعیتی شهرها و روستاها و مسائلی از این قبیل، تغییرات الگوی معماری مسکن بیش از پیش لازم و ضروری به نظر می رسد. برای رسیدن به این منظور، رویکرد پیش رو می تواند در حل این مسئله به طراحان کمک شایانی نماید. بی توجهی و غفلت از عوامل موثر بر مسکن این مناطق باعث عدم تکمیل فهم پژوهشگران از کلیات آن شده و این فهم نادرست به صدور چارچوب کلی درباره طرح مسکن انجام شده که روایی آن با تردیدهای بسیار جدی روبرو است. این موضوع تکنیک های نوآورانه را که می توان برای به حداکثر رساندن کارایی فضا به کار برد، با تمرکز بر کاربردهای عملی و نمونه های واقعی بررسی می کند و با وضع موجود معماری مسکن امروز تطبیق می دهد. شیوه تحقیق از نوع ترکیبی (کیفی و کمی) است که به منظور بررسی و تحلیل استراتژی های نوآورانه در طراحی معماری برای به حداکثر رساندن فضا در پروسه ساخت مسکن انجام شده است. موضوع مورد نظر مبنی بر این می باشد که تحقیقات آینده می تواند به توسعه دانش و بهبود روش ها و استراتژی های طراحی معماری برای فضاهای محدود کمک کند. با توجه به نتایج این تحقیق، عوامل موثر در ساخت مسکن در زمین محدود می تواند به کیفیت زندگی و بهینه سازی استفاده از فضا منجر شود و موجب بهبود رویکرد طراحی در ساخت مسکن گردد.

کلیدواژه ها:

معماری ، مسکن ، نوآوری ، کیفیت زندگی ، بهینه سازی ، بهبود رویکرد طراحی