رویکردی نوین به معماری؛ طراحی پایدار

فعالیت های گسترده انسانی و مصرف بی رویه به ویژه از طریق معماری قرن بیستم تعادل محیط زیست را به شدت مختل کرده و بحران انرژی را تشدید کرده است. هدف اصلی اکنون، بازنگری در معماری مدرن برای ساخت زیستگاه هایی است که با طبیعت هماهنگ و پایدار باشند. معماران مدرنیست با استفاده از صنعت و مصالح جدید سبکی بین المللی و مستقل از مکان را ترویج کردند که به دلیل نادیده گرفتن اقلیم و تنوع فرهنگی منجر به بحران پایداری شد و اکنون نیاز به بازگشت به اصول معماری بومی احساس می شود. پایداری به معنای پاسخگویی به نیازهای نسل حاضر بدون به خطر انداختن توانایی نسل های آینده است که در معماری شامل دو جنبه مهندسی صرفه جویی در منابع و تاثیر کم بر محیط زیست و جنبه متافیزیکی (زیبایی و تاثیر مثبت بر روح انسان) می شود که باید با الهام از روش های سنتی و بومی ترکیب شوند. طراحی معماری پایدار یک رویکرد جهانی است که ضمن احترام به منابع طبیعی، ابعاد انسانی، فرهنگی و تاریخی را در نظر می گیرد؛ این طراحی باید از انزوای تکنولوژیک عصر ماشین فاصله گرفته و با برنامه ریزی کارآمد، فضاها انعطاف پذیری بلندمدت را در تمام سطوح (از منظر تا محصول) فراهم آورد. عناصر اصلی معماری پایدار شامل انرژی، آب و هوا، مصالح ساختمانی، طراحی انعطاف پذیر و کیفیت هوای داخل می باشد. معماری پایدار قرن آینده مستلزم درک عمیق از جوهره مکان و اصلاح ساختارهای زیربنایی اجتماعی برای فراتر رفتن از افزونه های فناوری است؛ این امر باید با ارزیابی دوام، انرژی تجسم یافته و اصول طبیعت، کاهش، بازیافت، استفاده مجدد و بازیابی برای حفظ محیط زیست و کیفیت زندگی محقق شود.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، معماری بومی ، منابع طبیعی ، انرژی ، آب و هوا ، طبیعت ، محیط زیست