الگوی بومی حکمرانی شهری در مدیریت سگ های بلاصاحب تجربه ای موفق از اقلید در مسیر توسعه پایدار

پدیده سگ های بلاصاحب یکی از آزمون های دشوار حکمرانی نوین شهری است که امنیت، سلامت عمومی و پایداری اکولوژیک را به طور همزمان به چالش می کشد. این مقاله، با اتکا بر روش پژوهشی مطالعه موردی توصیفی و با استناد به مستندات میدانی و داده های رسمی، به تبیین الگوی بومی اجراشده در شهر اقلید می پردازد. یافته ها گویای آن است که ایجاد ستاد فرماندهی راهبردی بین بخشی، استقرار زنجیره عملیاتی کامل از پایش تا رهاسازی ایمن و پیاده سازی سامانه پایش و ارزیابی هوشمند در مدتی کوتاه به دستاوردهای کمی و کیفی چشمگیری منجر شده است؛ از جمله کاهش ۹۰٪ از جمعیت سگ های بلاصاحب در ۲۱ کانون بحران، کاهش ۹۵٪ موارد گازگرفتگی تاییدشده توسط مرکز بهداشت شهرستان و کسب رضایتمندی ۹۰٪ از شهروندان. این موفقیت مرهون تلفیق حکمرانی شفاف، مشارکت ساختار یافته اجتماعی و عملگرایی بومی در چارچوب قوانین ملی است. بر این اساس، الگوی اقلید نه تنها بحران را مهار کرده، بلکه به عنوان الگویی پایدار، مقیاس پذیر و دارای قابلیت الگوبرداری ملی نقش خود را به عنوان محرکی برای توسعه پایدار و تاب آوری شهری به اثبات رسانده است.

کلیدواژه ها:

حکمرانی شهری ، سگ های بلاصاحب ، توسعه پایدار ، الگوی بومی ، مدیریت یکپارچه ، اقلید