سیری بر مفهوم اجتماع پذیری در مجتمع های مسکونی

با گسترش جوامع انسانی و ارتقای نیازهای اجتماعی بشری برای زندگی بهتر و محدودیت های فضاهای مسکونی برای انجام برخی از آنها، ضرورت حضور در فضاهایی جمعی جهت انجام برخی از فعالیتهای انسان از اهمیت زیادی برخوردار شده است. هنگامی که مردم با سایر افراد جامعه تعامل می کنند رابطه قوی تری با مکان و افراد جامعه خود احساس می نمایند. این مقاله با اتکا بر مبانی نظری، به مرور مفهوم اجتماع پذیری سپس دسته های اصلی عوامل اثرگذار را در بافت مجتمع های مسکونی سامان می دهد: عوامل کالبدی مانند دسترسی پذیری، مقیاس انسانی، فرم و هندسه، قلمرو و امنیت، خوانایی و به کارگیری عناصر طبیعی و مبلمان؛ عوامل فعالیتی شامل تنوع کاربری ها برنامه پذیری، فضا امکانات رفاهی و امکان رخدادهای اجتماعی. در راستای تحقق این هدف با بهره گیری از مطالعه کتابخانه ای و مرور جامع ادبیات پیشین این عوامل استخراج و در این پژوهش معرفی شد، بررسی یافته ها و نتایج نشان می دهد که توجه همزمان به این ابعاد در طراحی و مدیریت فضاهای باز و میان بلوک ها می تواند کیفیت زندگی ساکنان را ارتقا داده زمینه تعاملات پایدار و مراقبت داوطلبانه از محیط را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

اجتماع پذیری ، مجتمع های مسکونی ، پایداری اجتماعی