بررسی تاثیر کوچینگ در نحوه برخورد با کارکنان بدقلق و ناسازگار

کوچینگ یا همان مربیگری به منظور ارتقاء نیروی خودگردان یک فرد برای کار موثر است. مربیگری نوعی رابطه تعاملی است که به افراد در زمینه شناسایی، هدایت و تحقق اهداف شخصی و شغلی شان سریع تر از آنچه که خود قادر به انجام آن هستند؛ کمک می کند. در حالی که مربی دارای تخصص برای هدایت و نفوذ دیگران در یک راه مثبت است، که منجر به توسعه یک کارمند در یک سازمان می شود. در واقع آنها هر دو تاثیر مثبتی بر عملکرد فردی دارند که دلیل آن مربیگری است و مربیگری بخش مهمی از شیوه های جدید مدیریت است که با الهام بخشی و توانمند کردن کارکنان، کسب تعهد سازمانی، افزایش سطح بهره وری منجر به موفقیت سازمانی می شود. بر همین اساس، مطالعه حاضر، به بررسی تاثیر کوچینگ در نحوه برخورد با کارکنان بدقلق و ناسازگار در سال ۱۴۰۳ با استفاده از پرسشنامه، پرداخته است. در این راستا تعداد ۳۸۴ پرسشنامه تکمیل و جمع آوری شده و پس از کدگذاری وارد نرم افزار Smart PLS شده است؛ در نهایت نتایج پژوهش حاضر نشان داد که کوچینگ از طریق ارتقا تعهد و ایجاد انگیزه در کارکنان سبب ناسازگاری و بدقلقی در کارکنان شده و بدین طریق عملکرد سازمان را بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

کوچینگ ، ناسازگار ، بدقلق ، سازمان