نقش سیاست گذاری شهری و مشارکت شهروندان در بهبود شبکه حمل ونقل عمومی قائم شهر

تحول در نظام حمل ونقل عمومی شهرهای متوسط ایران، از جمله قائم شهر، به عنوان یکی از مولفه های کلیدی توسعه پایدار شهری مطرح است. قائم شهر با جمعیتی حدود ۲۰۴ هزار نفر (بر اساس سرشماری ۱۴۰۰ مرکز آمار ایران) و موقعیت ترانزیتی در محور سراسری تهران–شمال، در سال های اخیر با چالش های متعددی در حوزه حمل ونقل عمومی مواجه بوده است. ضعف در برنامه ریزی یکپارچه شهری، نبود هماهنگی میان بخش خصوصی و شهرداری، فرسودگی ناوگان اتوبوس رانی، و کم رنگ بودن مشارکت شهروندان در تصمیم سازی ها از جمله مشکلات اصلی این شبکه محسوب می شود. هدف پژوهش حاضر، تحلیل نقاط ضعف شبکه حمل ونقل عمومی قائم شهر با تاکید بر نقش سیاست گذاری و مشارکت مردمی در توسعه آن است. روش تحقیق مبتنی بر تحلیل اسنادی و داده های ثانویه از طرح جامع حمل ونقل مازندران (۱۴۰۱) و مطالعات شهرداری قائم شهر می باشد. نتایج نشان می دهد که به رغم افزایش بودجه سالانه حمل ونقل از ۸٪ به ۱۲٪ در سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲، شاخص رضایت شهروندان از خدمات اتوبوس رانی کمتر از ۴۰٪ است. در این چارچوب، مشارکت موثر شهروندان در تصمیم گیری های محلی، نوسازی ناوگان، و طراحی سیاست های تشویقی می تواند نقش تعیین کننده ای در ارتقای بهره وری شبکه داشته باشد. یافته ها نشان می دهد که بازنگری در سیاست گذاری شهری و ایجاد سازوکارهای گفت وگوی اجتماعی میان شهرداری و مردم، ضرورتی اجتناب ناپذیر در مسیر توسعه پایدار حمل ونقل قائم شهر است.

کلیدواژه ها:

شهرداری قائم شهر ، حمل ونقل عمومی ، شهرداری ، مشارکت شهروندان ، سیاست گذاری شهری ، توسعه پایدار