نقش شاخص های التهابی خون در پیش بینی بروز کارسینوم سلول کبدی در بیماران مبتلا به سیروز

کارسینوم سلول کبدی (HCC) به عنوان شایع ترین نوع سرطان اولیه کبد، اغلب در زمینه سیروز ایجاد می شود و همچنان یکی از مهم ترین علل مرگ ومیر ناشی از سرطان در جهان به شمار می رود. شناسایی زودهنگام بیماران سیروتیک در معرض خطر بالای HCC می تواند فرصت مداخله درمانی و افزایش بقا را فراهم سازد. در سال های اخیر، شاخص های التهابی خون مانند نسبت نوتروفیل به لنفوسیت (NLR)، نسبت پلاکت به لنفوسیت (PLR) و شاخص سیستم ایمنی–التهاب (SII) به عنوان نشانگرهای ساده، غیرتهاجمی و کم هزینه برای پیش بینی خطر HCC مورد توجه قرار گرفته اند. در این مطالعه مروری–تحلیلی، شواهد منتشرشده در پنج سال اخیر در مورد ارتباط میان شاخص های التهابی خون و بروز HCC در بیماران مبتلا به سیروز مورد بررسی قرار گرفته است. داده های به دست آمده نشان می دهند که NLR و PLR بالا با افزایش خطر بروز HCC ارتباط معناداری دارند، در حالی که مقادیر پایین لنفوسیت ها به طور مستقل با پیش آگهی ضعیف تر همراه است. علاوه براین، شاخص SII که ترکیبی از نوتروفیل، لنفوسیت و پلاکت است، به عنوان یک پارامتر قوی تر در مقایسه با شاخص های منفرد برای پیش بینی بروز HCC پیشنهاد شده است. یافته ها حاکی از آن است که التهاب سیستمیک، که از طریق این شاخص ها منعکس می شود، نقشی کلیدی در فرآیند کارسینوژنز کبدی ایفا می کند. استفاده از این نشانگرها می تواند به عنوان ابزار کمکی در کنار روش های تصویربرداری و تست های سرمی سنتی مانند آلفافیتوپروتئین (AFP) برای غربالگری و پایش بیماران سیروتیک به کار رود. با وجود این، ناهمگونی طراحی مطالعات، تفاوت در آستانه های برش و محدودیت در حجم نمونه ها، ضرورت انجام پژوهش های آینده نگر بزرگ تر و چندمرکزی را برجسته می کند. در مجموع، شاخص های التهابی خون می توانند بخشی از رویکرد چندوجهی برای بهبود پیش بینی و مدیریت بیماران سیروتیک در معرض HCC باشند.

کلیدواژه ها:

سیروز ، کارسینوم سلول کبدی ، شاخص های التهابی خون ، NLR ، SII