تحلیل مولفه های اقلیمی و فرهنگی بر ارتقای کیفی مبلمان شهری در شهرهای سردسیر؛ نمونه موردی: شهرکرد (بام ایران)

مبلمان شهری به عنوان یکی از ارکان اصلی طراحی فضای باز، نقشی کلیدی در تعریف هویت بصری و آسایش شهروندان ایفا می کند. هدف از این پژوهش، بررسی وضعیت موجود مبلمان شهری در شهرکرد و ارائه راهکارهایی جهت بومی سازی این عناصر با توجه به ویژگی های منحصربه فرد "بام ایران" است. این تحقیق با رویکردی توصیفی-تحلیلی و از طریق مطالعات میدانی در سطح شهرکرد، به واکاوی چالش های پیش روی مبلمان شهری در دو حوزه «تاب آوری اقلیمی» و «پیوستگی فرهنگی» می پردازد. نتایج نشان می دهد که مبلمان فعلی شهرکرد به دلیل استفاده از الگوهای پیش ساخته و عمومی، با سرمای شدید و یخبندان های طولانی منطقه همخوانی کافی ندارد. همچنین، پتانسیل های غنی فرهنگ شهرکردی و بختیاری (مانند نقوش نمد، نقوش چوقا و صنایع دستی) در طراحی کالبدی شهر مغفول مانده است. پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که طراحی ایستگاه های اتوبوس و فضاهای مکث در شهرکرد باید از متریال های با ظرفیت حرارتی بالا (مانند چوب و سنگ بومی) بهره گرفته و با بازخوانی مدرن نمادهای محلی، به سمت ایجاد «مبلمان هویت گرا» حرکت کند. این امر نه تنها باعث افزایش دوام عناصر شهری در برابر فرسایش جوی می شود، بلکه حس تعلق اجتماعی و جذابیت های گردشگری شهر را نیز ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

مبلمان شهری ، شهرکرد ، اقلیم سرد و کوهستانی ، هویت بومی ، طراحی پایدار