ارائه الگوی بومی حکمرانی هوشمند شهری مبتنی بر مشارکت شهروندی دیجیتال

این پژوهش با هدف ارائه الگویی بومی برای حکمرانی هوشمند شهری مبتنی بر مشارکت شهروندی دیجیتال در شهر تبریز انجام شد. مطالعه حاضر از نوع کاربردی–توسعه ای بوده و به روش آمیخته اکتشافی اجرا گردید. در بخش کیفی، با استفاده از نظریه داده بنیاد و انجام ۱۳ مصاحبه نیم ساختاریافته با خبرگان حوزه مدیریت شهری و فناوری های هوشمند، الگوی پارادایمی پژوهش ارائه شد. در بخش کمی، برای آزمون الگوی استخراج شده از روش مدل سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و تحلیل داده های حاصل از ۱۴۰ پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد. براساس الگوی پارادایمی پژوهش مشخص گردید پدیده محوری «حکمرانی هوشمند شهری» تحت تاثیر مجموعه ای از شرایط علی شامل الزامات قانونی و سیاستی، رشد شتابان شهرنشینی، مطالبات اجتماعی و توسعه فناوری های دیجیتال شکل می گیرد. پدیده محوری، شرایط زمینه ای (توسعه زیرساخت های ارتباطی و اطلاعاتی و سرمایه اجتماعی و فرهنگ مشارکت) به همراه شرایط مداخله گر (موانع مشارکت دیجیتال) بر راهبردها و اقدامات (مشارکت شهروندی دیجیتال) تاثیر گذاشته و در نهایت به ارتقای کیفیت خدمات شهری، افزایش اعتماد عمومی و مشروعیت و توسعه پایدار و عدالت شهری منجر می شوند. بر این اساس، الگوی بومی پیشنهادی می تواند مبنای تصمیم گیری مدیران شهری تبریز و الگویی کاربردی برای سایر کلان شهرهای ایران در راستای تحقق حکمرانی هوشمند و مشارکتی باشد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی هوشمند شهری ، مشارکت شهروندی دیجیتال ، کلان شهر تبریز