نقش فناوری های نوین باروری (IVF) و (Egg Freezing) بر ساختار آینده جمعیت ایران

تحولات فناورانه در حوزه باروری طی دو دهه اخیر سبب تغییرات بنیادین در الگوهای فرزندآوری شده است. ایران نیز با کاهش شدید باروری، افزایش سن ازدواج و گسترش ناباروری ناشی از تاخیر در فرزندآوری مواجه است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش فناوری های نوین باروری، شامل لقاح آزمایشگاهی (IVF) و انجماد اووسیت (Egg Freezing)، بر ساختار آینده جمعیت ایران انجام شده است. روش پژوهش ترکیبی (کمی–کیفی) است. داده های کمی شامل آمارهای باروری و نسبت ناباروری در ایران و داده های کیفی شامل مصاحبه با ۲۰ متخصص زنان، جنین شناسی و جمعیت شناسی است. تحلیل داده ها با استفاده از مدل سازی سناریومحور جمعیت و تحلیل مضمون انجام شد. نتایج نشان داد که گسترش فناوری های باروری می تواند سن فرزندآوری را بین ۳ تا ۷ سال افزایش دهد و در صورت استفاده گسترده، می تواند ۶ تا ۱۲ درصد از جمعیت در معرض ناباروری را به چرخه فرزندآوری بازگرداند. با این حال، این فناوری ها به تنهایی قادر به بازگرداندن نرخ باروری به سطح جایگزینی نیستند و بیشتر نقش «کاهش دهنده آسیب جمعیتی» دارند تا محرک افزایش جمعیت.

کلیدواژه ها:

باروری ، IVF ، انجماد تخمک ، ساختار جمعیت ، آینده پژوهی ، ناباروری