انجماد تخمک و حفظ باروری زنان مروری بر مزایا، چالش ها و پیامدهای اخلاقی و بالینی

کاهش ظرفیت تولیدمثلی زنان یک فرآیند زیستی اجتناب ناپذیر است که از دهه سوم زندگی آغاز و پس از ۳۵ سالگی به طور قابل توجهی شدت می یابد. این روند با کاهش کمی ذخیره تخمدان و افزایش نقص های کیفی اووسیت ها، از جمله اختلال در تقسیم میوز و افزایش آنیوپلوئیدی، همراه است و در نتیجه موجب افت شانس بارداری و افزایش پیامدهای نامطلوب بارداری می شود. همزمان، تحولات اجتماعی–اقتصادی در دهه های اخیر منجر به افزایش میانگین سن فرزندآوری و گسترش الگوی شده است. عواملی نظیر نبود شریک مناسب، اولویت های شغلی و تحصیلی، ناامنی های مالی و افزایش مشارکت اجتماعی زنان از مهم ترین دلایل این تغییر الگو گزارش شده اند. این شکاف میان افزایش امید به زندگی و محدودیت زیستی باروری، توجه گسترده ای را به روش های حفظ باروری معطوف کرده است. یکی از برجسته ترین این روش ها، انجماد انتخابی تخمک است که با هدف پیشگیری از ناباروری وابسته به سن و فراهم سازی امکان فرزندآوری ژنتیکی در آینده انجام می شود. پیشرفت های تکنیکی به ویژه در حوزه ویتریفیکیشن موجب بهبود قابل توجه نرخ بقای اووسیت پس از گرم سازی، افزایش پتانسیل لقاح و نزدیک شدن نتایج آن به IVF با تخمک تازه شده است. با وجود این، پرسش های مهمی درباره پیامدهای طولانی مدت، میزان استفاده واقعی از تخمک های فریز شده، چالش های اخلاقی، هزینه و فواید این روش همچنان باقی است.

کلیدواژه ها:

انجماد انتخابی تخمک ، باروری ، اووسیت ، ویتریفیکیشن