نقش مدیریت دانش در تقویت تاب آوری سازمانی: از شناسایی ریسک تا یادگیری پس از بحران

در عصر حاضر، سازمان ها در محیطی پویا و پرابهام فعالیت می کنند که مملو از ریسک ها و بحران های غیرمنتظره است. تاب آوری سازمانی به عنوان قابلیت سازمان برای پیش بینی، مقاومت، جذب، سازگاری و بازیابی از اختلالات تعریف می شود. این پژوهش با هدف تبیین نقش حیاتی مدیریت دانش در تقویت تمامی مراحل چرخه تاب آوری سازمانی، از شناسایی و ریسک تا یادگیری پس از بحران انجام شده است. روش تحقیق حاضر کیفی و از نوع تحلیلی مروری است که با مطالعه ادبیات گسترده در حوزه های مدیریت دانش و تاب آوری سازمانی انجام پذیرفته است. یافته های مقاله نشان می دهد که مدیریت دانش از طریق مکانیزم هایی همچون نقشه برداری، دانش، پایگاه های دانش، ریسک، اجتماعات کاری، درس آموخته ها و سیستم های خبره نه تنها به سازمان در پیش بینی و آماده سازی برای ریسک ها کمک می کند بلکه در حین بحران تصمیم گیری سریع و اثربخش را ممکن ساخته و پس از بحران بستر لازم برای یادگیری عمیق و مستمر سازمانی را فراهم می آورد. این مقاله نتیجه می گیرد که مدیریت دانش عصاره و خون حیات بخش چرخه تاب آوری سازمانی است و ادغام این دو حوزه، سازمان ها را به نهادهایی چابک تر، دانش بنیان و مقاوم در برابر طوفان های محیطی تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

مدیریت دانش ، تاب آوری سازمانی ، شناسایی ریسک ، یادگیری پس از بحران ، درس آموخته ها ، سرمایه فکری