جایگاه جرایم والدین در بزهکاری اطفال و نوجوانان از منظر جامعه شناسی جنایی (تاثیر بین نسلی جرم

پدیده بزهکاری اطفال و نوجوانان به عنوان چالشی چندبعدی و فراگیر ساختارهای اجتماعی معاصر را تحت تاثیر قرار داده است این پژوهش با هدف واکاوی نقش جرایم والدین به عنوان عاملی تعیین کننده در شکل گیری و تداوم چرخه بزهکاری در نسل بعد از منظر جامعه شناسی جنایی صورت پذیرفته است. روش تحقیق، ترکیبی از رویکرد کتابخانه ای اسنادی و میدانی با چارچوب تحلیلی توصیفی است. یافته ها نشان می دهد که نابسامانی های خانوادگی ناشی از زندانی شدن اعتیاد یا سابقه کیفری والدین از مسیرهای متعددی نظیر انتقال فرهنگی ارزش های ناهنجار تضعیف نظارت والدینی محرومیت از سرمایه های اقتصادی و اجتماعی داغ ننگ و طرد جمعی، به صورت مستقیم و غیرمستقیم بر کاهش سن بزهکاری و گرایش فزاینده نوجوانان به سمت کنش های مجرمانه تاثیر می گذارد. این مطالعه بر این نتیجه تاکید دارد که خانواده های دارای والدین بزهکار نه تنها محیطی ناامن برای جامعه پذیری هنجاری ایجاد می کنند بلکه به عنوان کانونی برای بازتولید رفتارهای انحرافی در نسل های متوالی عمل می نمایند. در این راستا طراحی و اجرای راهبردهای پیشگیرانه مستلزم مداخلات یکپارچه در سطوح خرد میانی و کلان است. از جمله توانمندسازی روانی اجتماعی کودکان، حمایت همه جانبه از خانواده های در معرض خطر، تقویت نهادهای آموزشی و محلی و اصلاح سیاست های کیفری با هدف شکستن زنجیره انتقال بین نسلی جرم است.

کلیدواژه ها:

بزهکاری ، کودک ، نوجوان ، تاثیر بین نسلی جرم ، عوامل خانوادگی