اقتصادسیاسی سیاست صنعتی در برنامه اول توسعه دوره جمهوری اسلامی ایران ۱۳۷۲-۱۳۶۸

تحقیق حاضر می کوشد با روشی توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از داده های کمی و کیفی بدست آمده از روش کتابخانه ای و تحلیل اسنادی به بررسی اقتصاد سیاسی حاکم بر دولت اول سازندگی و سیاست صنعتی این دوره بپردازد. دولت توسعه گرای لفت ویچی که چارچوب نظری تحقیق حاضر را تشکیل می دهد به عنوان متغیر مستقل و رشد صنعتی به عنوان متغیر وابسته لحاظ شده اند. فرضیه تحقیق حاضر این بود که هرچه یک دولت از لحاظ نهادی و محتوایی به تعریف دولت توسعه گرا نزدیک تر باشد آنگاه در تدوین و اجرای سیاست صنعتی کارا و نتیجتا نیل به توسعه صنعتی موفق تر خواهد بود. در تحقیق حاضر با بررسی مهم ترین ویژگی های دولت توسعه گرا و کاربرد آن بر دولت اول سازندگی دریافتیم که این دولت دارای عیار بالایی از توسعه گرایی بوده و اقتصاد سیاسی حاکم در این دوره شباهت های زیادی به دولت های توسعه گرای شرق آسیا دارد. سپس با تحلیل مواد و متون برنامه اول توسعه دریافتیم که سیاست های صنعتی عمودی و کارکردی به عنوان سیاست های غالب در برنامه اول توسعه بوده و رشد صنعتی بالای این برنامه مرهون اتخاذ استراتژی توسعه صنعتی دولت توسعه گرا و کاربرد آن در سیاست های صنعتی برنامه اول توسعه توسط دولت اول سازندگی بوده است.

کلیدواژه ها:

دولت توسعه گرا ، سیاست صنعتی ، اقتصاد سیاسی ، برنامه اول توسعه ، دولت اول سازندگی