زبونی و ضعف دیپلماسی عمومی ایران

زمینه و اهداف مهمترین هدف از سازماندهی پژوهش پیش رو بررسی ضعف و زبونی جمهوری اسلامی در عرصه بین المللی و دیپلماسی عمومی است. نتایج پژوهش؛ به طور خلاصه میتوان از مباحث مطرح شده در این نوشتار اینگونه برداشت کرد، که تقابل ملی گرایی و اسلام گرایی در عرصه سیاسی ایران همواره به عنوان یک مانع جهت درک صحیح از تحولات منطقه ای قلمداد می شود. آرمانهای مذهبی به دنبال کسب حداکثر سود و خیر عمومی برای مسلمانان جهان است حال آنکه ناسیونالیسم ایرانی برداشت متفاوتی از منافع ملی و نظام بین الملل ارائه می کند. روش پژوهش؛ روشی که پژوهش بر اساس آن انجام گرفته توصیفی-تحلیلی ست. با کمک نظریه سازه انگاری و استفاده از نظرات اندیشمندان این عرصه و همچنین بهره برداری از نکات کلیدی کتاب ها و مقالات علمی نگاه گذرا به تارنماها و روزنامه های داخلی و خارجی زبونی و ضعف دیپلماسی عمومی ایران مورد واکاوی قرار گرفت. یافته ها و نتایج دیپلماسی به دو دسته سنتی و عمومی قابل تقسیم بندی ست. دیپلماسی عمومی رویکرد تازه ای است که از قرن ۲۱ وارد مباحث سیاسی شد. مرکز مورو، دیپلماسی عمومی را اینطور تعریف می کند که شکل دهی به افکار عمومی سایر کشورها تعامل میان منافع گروه های خصوصی یک کشور با منافع خصوصی در کشورهای دیگر. تمدن، نفوذ و موقعیت ژئوپولتیکی، منابع و زیرساخت، خلاقیت و قدرت نرم عناصر اثرگذاری هستند که ایران برای اجرای دیپلماسی عمومی از آنان برخوردار است اما توان بهره گیری از آنان را به دلیل ارتباط ناکارآمد، فقدان استراتژی، تحریم های بین المللی، رقابت منطقه ای و تبلیغات منفی رسانه های خارجی ندارد و امکان پیاده سازی مولفه های فوق در عرصه سیاست خارجی از توان آن خارج است.

کلیدواژه ها:

ایران ، دیپلماسی عمومی ، دیپلماسی ، سیاست خارجی ، قدرت نرم