هم افزایی بازخورد هوش مصنوعی و واقعیت مجازی در صلاحیت کاربردشناختی و روانی زبان آموزان انگلیسی

پژوهش حاضر با تکیه بر «چارچوب هم افزایانه»، این فرضیه را به صورت تجربی می آزماید که هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک موتور شخصی سازی، زبان آموزان را برای درگیری شناختی و زبانی موثرتر در تجارب غوطه ورکننده بعدی آماده سازد. هدف اصلی، مقایسه تاثیر یک مداخله آموزشی ترکیبی (بازخورد هوش مصنوعی و سپس تمرین در واقعیت مجازی) با دو گروه کنترل (تمرین فقط در واقعیت مجازی و تمرین سنتی چهره به چهره) بر پیشرفت صلاحیت کاربردشناختی و روانی کلام بود. برای این منظور، در یک طرح تحقیق آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون، ۹۰ زبان آموز دانشگاهی سطح متوسط به صورت تصادفی به سه گروه مساوی (هوش مصنوعی+واقعیت مجازی، فقط واقعیت مجازی، سنتی) گمارده شدند. مداخله به مدت چهار هفته و با تمرکز بر کنش های گفتاری در زمینه های حرفه ای اجرا شد. صلاحیت کاربردشناختی و روانی کلام از طریق ارزیابی های عملکرد-محور (نقش آفرینی) که توسط دو ارزیاب مستقل و با استفاده از یک راهنمای نمره گذاری معتبر تحلیل شد، اندازه گیری شد. در کنار این سنجش عملکردی، داده های کمی مربوط به بار شناختی ادراک شده و داده های کیفی برای درک عمیق تجربیات یادگیری از طریق یک پرسشنامه جمع آوری گردید تا به تبیین نتایج اصلی کمک کند. فرضیه اصلی این بود که گروه هوش مصنوعی+ واقعیت مجازی پیشرفت معنادار بیشتری را در هر دو متغیر وابسته نسبت به دو گروه دیگر نشان می دهد. همچنین پیش بینی می شد این گروه توزیع بهینه تری از بار شناختی را گزارش کند. یک نتیجه مثبت در این پژوهش، شواهد تجربی محکمی برای یک اصل کلیدی فراهم می کند: آماده سازی مقدماتی زبان آموزان با بازخورد خودکار، بار شناختی مرتبط با مهارت های پایه ای را کاهش می دهد. این فرآیند، ظرفیت شناختی آن ها را برای تمرکز بر مهارت های ارتباطی پیچیده تر در طول تمرین غوطه ورکننده، آزاد و بهینه می سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش زبان انگلیسی ، هوش مصنوعی ، واقعیت مجازی ، صلاحیت کاربردشناختی ، روانی کلام ، اثر هم افزایانه