روانشناسی مثبت گرا در محیط دانشگاه ارتقای بهزیستی (Well-being) دانشجویان و اساتید

چکیده فارسی با افزایش فشارهای تحصیلی و شغلی در محیط های دانشگاهی، توجه به ابعاد روانشناختی و بهزیستی افراد از اهمیت ویژه ای برخوردار شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روانشناسی مثبت گرا در ارتقای بهزیستی دانشجویان و اساتید دانشگاه های ایران انجام شده است. جامعه آماری این مطالعه شامل ۳۰۰ نفر از دانشجویان کارشناسی و ارشد و ۵۰ استاد تمام و دانشیار دانشگاه های دولتی تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و از نوع کاربردی است. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (Ryff, ۱۹۸۹) و مقیاس شادکامی هاپر و ویلکاکس (Huppert & Whill, ۲۰۰۹) بود. یافته ها نشان داد که میانگین نمره بهزیستی روانشناختی در هر دو گروه دانشجویان و اساتید پایین تر از حد میانگین نرمال است. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف توزیع داده ها را نرمال نشان داد و آزمون تی تک نمونه ای تفاوت معناداری بین نمرات بهزیستی موجود و میانگین نظری (۳) را تایید کرد. نتایج حاکی از آن است که عناصر کلیدی روانشناسی مثبت گرا مانند معنا، روابط مثبت، تسلط بر محیط و خودپذیری همبستگی مثبت و معناداری با بهزیستی کلی دارند. پیشنهاد می شود دانشگاه ها با طراحی برنامه های مداخله ای مبتنی بر روانشناسی مثبت گرا، بر تقویت سرمایه های روانشناختی افراد تمرکز کنند.واژگان کلیدی: روانشناسی مثبت گرا، بهزیستی (Well-being)، دانشجویان، اساتید، دانشگاه، سلامت روان.