فنون تدریس و روش شناسی آموزش (برای اساتید و مدرسان)

چکیده فارسی کیفیت آموزش عالی به طور ذاتی به شایستگی های پداگوژیک (آموزش شناختی) اعضای هیئت علمی گره خورده است. با وجود تسلط عمیق بر دانش تخصصی، بسیاری از دانشگاهیان فاقد آموزش رسمی در زمینه روش های موثر تدریس هستند که منجر به نتایج یادگیری نامطلوب برای دانشجویان می شود. این پژوهش با هدف شناسایی و ارزیابی فنون تدریس و روش شناسی های آموزشی ضروری برای اساتید دانشگاه در ایران انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری شامل ۳۸۵ نفر از اساتید دانشگاه های مختلف بوده که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد بومی سازی شده ای که بر اساس چارچوب های معتبر پداگوژیک (مانند طبقه بندی بلوم و دانش پداگوژیک محتوایی شولمن) طراحی شده بود، جمع آوری گردید. آزمون کولموگروف-اسمیرنوف توزیع نرمال داده ها را تایید کرد. در ادامه، آزمون تی تک نمونه ای برای مقایسه میانگین نمرات شایستگی اساتید با میانگین نظری مقیاس انجام شد. یافته ها نشان می دهد که اگرچه اساتید دارای دانش عمومی کافی هستند، اما شکاف معناداری در به کارگیری راهبردهای یادگیری فعال، تکنیک های ارزشیابی تکوینی و ابزارهای پداگوژیک دیجیتال وجود دارد. این مطالعه نتیجه می گیرد که گنجاندن برنامه های آموزش ضمن خدمت ساختاریافته در معیارهای ارتقای اعضای هیئت علمی برای بهبود کیفیت آموزش ضروری است.واژگان کلیدی: فنون تدریس، روش شناسی آموزش، آموزش عالی، شایستگی مدرسان، یادگیری فعال، ارزشیابی تکوینی.