سرمایه اجتماعی و مشارکت شهروندی در تبریز

در سال های اخیر، مدیریت شهری با چالش های هم زمانی مانند کاهش اعتماد اجتماعی، شکاف های فضایی-اجتماعی و نابرابری دسترسی به خدمات عمومی مواجه شده است. در چنین شرایطی، سرمایه اجتماعی—در قالب اعتماد، شبکه های اجتماعی و هنجارهای همیاری—به عنوان یک ظرفیت نرم و اثرگذار، می تواند مشارکت شهروندی را در سطوح مختلف برنامه ریزی، اجرا و ارزیابی سیاست های شهری تقویت کند. این مقاله با تمرکز بر تبریز، نقش سرمایه اجتماعی در ارتقای مشارکت شهروندی در مدیریت شهری را تحلیل می کند و نشان می دهد چگونه مولفه های سرمایه اجتماعی در محلات شهری، شوراهای محله، سراهای محله و سازوکارهای رسمی مشارکت می توانند به افزایش هم افزایی میان شهرداری و شهروندان منجر شوند. چارچوب نظری مقاله بر ترکیب رویکردهای کلمن و پاتنام از سرمایه اجتماعی و نظریه مشارکت عمومی در حکمرانی شهری استوار است. روش تحقیق نیز کیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و تحلیل نمونه های میدانی محتمل در تبریز (مانند تعاملات شهرداری منطقه ای با شوراهای محله و برنامه های مشارکتی در سراهای محله) می باشد. یافته ها نشان می دهند که کیفیت اعتماد عمومی، میزان پایبندی به هنجارهای همکاری و قابلیت های شبکه ای در محلات، زمینه ساز شکل گیری مشارکت پایدارتر و کاهش تعارضات اداری-اجتماعی می شود. در پایان، پیشنهادهای سیاستی مشخص برای شهرداری تبریز ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی ، مشارکت شهروندی ، مدیریت شهری ، شهرداری تبریز ، شوراهای محله ، سراهای محله ، حکمرانی شهری