توازن میان توسعه عمرانی و حفاظت میراث شهری: رویکردی مدیریتی برای عملکرد شهرداری ها در بافت های تاریخی

بافت های تاریخی شهری به عنوان بخش مهمی از هویت فرهنگی و کالبدی شهرها، نقش قابل توجهی در حفظ حافظه تاریخی، ارتقای کیفیت محیط شهری و تقویت جاذبه های گردشگری دارند. با این حال، گسترش پروژه های عمرانی و نیاز روزافزون شهرها به توسعه زیرساخت ها، در بسیاری از موارد موجب ایجاد تعارض میان توسعه شهری و حفاظت از میراث تاریخی شده است. در این میان، شهرداری ها به عنوان یکی از مهم ترین نهادهای مدیریت شهری نقش کلیدی در ایجاد توازن میان اجرای پروژه های عمرانی و صیانت از ارزش های تاریخی و فرهنگی بافت های شهری دارند. هدف این پژوهش بررسی و تحلیل نقش مدیریتی شهرداری ها در برقراری تعادل میان توسعه عمرانی و حفاظت از بافت های تاریخی شهری است. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی–تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق منابع کتابخانه ای، اسناد علمی و مطالعات مرتبط گردآوری و تحلیل شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که نبود هماهنگی نهادی، ضعف برنامه ریزی یکپارچه، محدودیت های مالی و آگاهی ناکافی نسبت به ارزش های میراثی از جمله چالش های اصلی در مدیریت پروژه های عمرانی در بافت های تاریخی محسوب می شود. در مقابل، اتخاذ رویکردهای مدیریتی مبتنی بر برنامه ریزی پایدار، مشارکت شهروندان، همکاری بین نهادی و بهره گیری از سیاست های حمایتی می تواند زمینه ایجاد توازن میان توسعه شهری و حفاظت از میراث تاریخی را فراهم سازد. در نهایت، تقویت نقش راهبردی شهرداری ها در مدیریت بافت های تاریخی می تواند به تحقق توسعه پایدار شهری و حفظ هویت تاریخی شهرها کمک کند.

کلیدواژه ها:

بافت های تاریخی شهری ، توسعه عمرانی ، میراث شهری ، مدیریت شهری ، شهرداری ها ، حفاظت و احیای بافت تاریخی