ارائه چارچوبی برای بهبود هماهنگی نهادی در برنامه ریزی و اجرای طرح های توسعه شهری

این پژوهش با هدف ارائه چارچوبی نظام مند برای بهبود هماهنگی نهادی در برنامه ریزی و اجرای طرح های توسعه شهری انجام شده است؛ موضوعی که به دلیل پیچیدگی ساختار حکمرانی شهری، تعدد نهادهای تصمیم گیر و تداخل وظایف سازمانی، همواره از چالش های اصلی مدیریت شهری به شمار می آید. در این مطالعه، ابتدا با مرور ادبیات نظری مرتبط با توسعه شهری، حکمرانی چندسطحی، و سازوکارهای هماهنگی نهادی، ابعاد و مولفه های موثر بر هماهنگی شناسایی شد. سپس با بهره گیری از تلفیق رویکردهای کیفی و تحلیلی، چارچوبی مفهومی شامل سازوکارهای ارتباطی، نظام های اطلاعاتی یکپارچه، ساختارهای مشارکتی تصمیم گیری، ظرفیت سازی نهادی و الزامات قانونی و مقرراتی تدوین گردید. این چارچوب با استفاده از تحلیل دیدگاه های خبرگان و بررسی نمونه های کاربردی در طرح های توسعه شهری مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که ایفای نقش موثرتر نهادهای میانجی، تقویت ارتباطات افقی و عمودی، و ایجاد سازوکارهای رسمی هماهنگی میان سازمان ها می تواند به کاهش تعارضات نهادی، افزایش انسجام تصمیم گیری و ارتقای کارآمدی اجرای طرح ها بینجامد. یافته ها همچنین بر ضرورت بازنگری در شیوه های حکمرانی شهری و توجه به رویکردهای مشارکتی و شبکه ای در مدیریت توسعه شهری تاکید می کنند. در پایان، ضمن تبیین پیامدهای نظری و کاربردی پژوهش، پیشنهادهایی برای مطالعات آتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

هماهنگی نهادی ، حکمرانی شهری ، توسعه شهری ، برنامه ریزی شهری ، چارچوب مفهومی