بررسی تاثیر یادگیری معکوس بر انگیزش تحصیلی و خودتنظیمی یادگیرندگان در مدارس

پژوهش حاضر با هدف مرور جامع و تحلیل تاثیر روش یادگیری معکوس بر دو متغیر کلیدی انگیزش تحصیلی و خودتنظیمی یادگیرندگان در محیط های آموزشگاهی انجام شده است. با ظهور فناوری های نوین و تغییر پارادایم های آموزشی، کلاس درس معکوس به عنوان رویکردی که در آن ارائه مستقیم محتوا به خارج از کلاس و فعالیت های حل مسئله به داخل کلاس منتقل می شود، توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کرده است. این مقاله مروری با تحلیل منابع داخلی و بین المللی اخیر (۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶)، نشان می دهد که ساختار منحصر به فرد این روش با افزایش استقلال دانش آموزان و ارائه بازخوردهای بهنگام، منجر به بهبود معنادار در سطح انگیزش درونی و راهبردهای خودتنظیمی می شود. نتایج بررسی ها حاکی از آن است که در یادگیری معکوس، دانش آموزان به دلیل ماهیت تعاملی و مشارکت فعال، مسئولیت بیشتری برای یادگیری خود بر عهده می گیرند که این امر مستقیما بر عملکرد آکادمیک و خلاقیت آن ها تاثیر مثبت دارد. همچنین، استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی و آموزش سیار در این مدل، پایداری یادگیری را ارتقا بخشیده است. با این حال، موفقیت این روش مستلزم زیرساخت های تکنولوژیکی و بازنگری در نقش معلم از مدرس به تسهیل گر است. این مطالعه در نهایت چارچوبی مفهومی برای درک پیوند میان استقلال یادگیرنده در محیط های معکوس و ارتقای مهارت های فراشناختی ارائه می دهد که می تواند برای سیاست گذاران آموزشی و معلمان در جهت بهینه سازی فرآیند یاددهی-یادگیری مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معکوس ، انگیزش تحصیلی ، خودتنظیمی ، کیفیت یادگیری ، آموزش نوین