بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری بر خودکارآمدی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/نقص توجه(ADHD)درمقطع دبستان

اختلال بیش فعالی/نقص توجه(ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی رشدی در دوران کودکی است که با علائمی نظیر بی توجهی، تکانشگری و فعالیت بیش از حد مشخص می شود و می تواند تاثیرات مخرب و پایداری بر عملکردهای تحصیلی، اجتماعی و هیجانی کودکان در مقطع حساس دبستان داشته باشد. یکی از مهم ترین متغیرهای روان شناختی که در این کودکان دچار آسیب جدی می شود، خودکارآمدی یا همان باور فرد به توانمندی های خود برای انجام موفقیت آمیز وظایف و غلبه بر چالش ها است. کودکان مبتلا به این اختلال به دلیل تجربه مکرر شکست های تحصیلی و بازخوردهای منفی از محیط پیرامون، معمولا خودکارآمدی پایینی را تجربه می کنند که این امر چرخه معیوبی از افت عملکرد و کاهش بیشتر اعتماد به نفس را ایجاد می کند. در این میان، محیط خانواده و به ویژه سبک های فرزندپروری اعمال شده توسط والدین، نقشی محوری و تعیین کننده در شکل گیری و تعدیل باورهای خودکارآمدی این کودکان ایفا می کند. تعاملات روزمره، نحوه ارائه بازخورد، میزان حمایت عاطفی و سطح کنترل والدین می تواند به عنوان یک عامل محافظت کننده یا تشدیدکننده در برابر پیامدهای منفی این اختلال عمل کند. مقاله حاضر با هدف بررسی دقیق و عمیق تاثیر انواع سبک های فرزندپروری بر میزان خودکارآمدی کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/نقص توجه در مقطع ابتدایی تدوین شده است تا مشخص گردد چگونه رویکردهای مختلف تربیتی والدین می توانند مسیر رشد روانی و تحصیلی این کودکان را دستخوش تغییرات مثبت یا منفی سازند.

کلیدواژه ها:

اختلال بیش فعالی/نقص توجه ، سبک های فرزندپروری ، خودکارآمدی. مقطع ابتدایی