راهکارهای کاهش پسماند در فرآیند تخریب و ساخت

صنعت ساخت وساز به عنوان یکی از اصلی ترین منابع تولید پسماند جامد در سطح جهانی، همواره با چالش های زیست محیطی و اقتصادی جدی روبرو بوده است. هدف اصلی این پژوهش، ارائه یک چارچوب راهبردی نوین برای کاهش پسماند در دو مرحله حیاتی «تخریب» و «ساخت» با تمرکز بر گذار از مدل های خطی به اقتصاد چرخشی است. برخلاف مطالعات پیشین که اغلب بر مدیریت پس از تولید متمرکز بودند، این مطالعه با اتخاذ روشی توصیفی-تحلیلی و مرور سیستماتیک ادبیات موضوع، بر تلفیق فناوری های دیجیتال و اصول طراحی پایدار تاکید دارد. یافته های پژوهش نشان می دهد که اعمال اصل «طراحی برای تخریب» (Design for Disassembly - DfD) در فاز برنامه ریزی، می تواند حجم پسماند قابل بازیافت را تا ۴۰٪ افزایش دهد. همچنین، ادغام مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) با سیستم های اینترنت اشیاء (IoT) امکان ردیابی لحظه ای جریان مواد و بهینه سازی مصرف مصالح را فراهم آورده که منجر به کاهش چشمگیر ضایعات ناشی از خرید اضافی و خرابی مصالح می شود. نتایج حاکی از آن است که پیاده سازی این راهکارهای یکپارچه، نه تنها بار زیست محیطی پروژه ها را کاهش می دهد، بلکه با ایجاد بازارهای ثانویه برای مصالح بازگردانده شده، ارزش اقتصادی زنجیره تامین را نیز ارتقا می بخشد. این مقاله نتیجه می گیرد که موفقیت در مدیریت پسماند نیازمند تغییر پارادایم از «دفع زباله» به «مدیریت منابع» از طریق ابزارهای داده محور است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: مدیریت پسماند ساختمانی ، اقتصاد چرخشی ، طراحی برای تخریب (DfD) ، مدل سازی اطلاعات ساختمان (BIM) ، تخریب انتخابی ، پایداری محیط زیست.