طراحی زیرساخت های مهندسی پایدار جهت بهینه سازی مصرف آب در فضای سبز شهری سیرجان با رویکرد استفاده از پساب تصفیه شده

کمبود منابع آبی پایدار، یکی از جدی ترین چالش های پیش روی توسعه پایدار شهری، به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک مانند سیرجان، محسوب می شود. فضای سبز شهری، علی رغم اهمیت زیست محیطی و اجتماعی اش، یکی از پرمصرف ترین بخش ها از نظر منابع آب شیرین است. این مقاله به بررسی و ارائه راهکار عملیاتی-مهندسی برای طراحی و پیاده سازی زیرساخت های لازم به منظور استفاده بهینه از پساب تصفیه شده شهری برای آبیاری فضای سبز شهر سیرجان می پردازد. هدف اصلی، کاهش وابستگی به منابع آب شیرین، افزایش تاب آوری شهری در برابر خشکسالی و بهبود شاخص های زیست محیطی فضای سبز است. در این پژوهش، ابتدا وضعیت موجود مصرف آب در فضای سبز سیرجان و محدودیت های منابع آبی مورد تحلیل قرار گرفته، سپس با بررسی استانداردهای فنی و تکنولوژی های نوین در حوزه تصفیه و انتقال پساب، چارچوب و الزامات مهندسی یک شبکه پایدار آبیاری با پساب تدوین می گردد. این چارچوب شامل ملاحظات مربوط به کیفیت پساب (استانداردهای لازم برای آبیاری فضای سبز)، طراحی بهینه شبکه های انتقال (لوله گذاری، پمپاژ، مخازن)، و راهکارهای کاهش تبخیر و هدررفت در فرآیند آبیاری خواهد بود. در نهایت، با شبیه سازی تقریبی، پتانسیل صرفه جویی در مصرف آب شرب و کاهش هزینه های مرتبط با تامین آب فضای سبز در سیرجان با اجرای این طرح مورد ارزیابی قرار می گیرد. انتظار می رود نتایج این پژوهش، راهنمای عملیاتی موثری برای مدیران و مهندسان شهری در راستای دستیابی به الگوی "فضای سبز پایدار و هوشمند" در سیرجان باشد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، سیرجان ، پساب تصفیه شده ، مهندسی عمران ، مدیریت پایدار آب ، آبیاری هوشمند ، تاب آوری شهری.