بررسی حکمرانی مشارکتی برای مدیریت بحران های شهری در بافت های فرسوده:

بافت های فرسوده شهری به دلیل ویژگی های کالبدی متراکم و ضعف زیرساخت ها، همواره در معرض خطرپذیری بالایی در برابر بحران های طبیعی و اجتماعی قرار دارند. این مقاله با هدف بررسی نقش «حکمرانی مشارکتی» در ارتقای تاب آوری و مدیریت بحران در این بافت ها، به واکاوی مکانیسم های موثر برای تقویت نقش شوراها و نهادهای محلی می پردازد. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی است که بر پایه مرور انتقادی ادبیات موضوع و بررسی تجربیات بین المللی در حوزه های توسعه اجتماعی و مدیریت شهری استوار است. یافته ها نشان می دهد که رویکردهای سنتی و متمرکز در مدیریت بحران بافت های فرسوده ناکارآمد بوده و جایگزینی آن ها با مدل های مشارکتی، نیازمند گذار از سطوح پایین مشارکت به سطوح بالای توانمندسازی و اشتراک قدرت است. سرمایه اجتماعی، به عنوان موتور محرک همکاری های محلی، نقش حیاتی در کاهش زمان واکنش و افزایش پایداری اقدامات ایمنی ایفا می کند. همچنین، تحلیل ها حاکی از آن است که موانع اصلی، عمدتا ساختاری و بوروکراتیک هستند و موفقیت حکمرانی محلی در گرو اصلاح قوانین شهری، ایجاد نهادهای واسط تسهیل گر و استفاده از فناوری اطلاعات در قالب مدل های هیبریدی است. این مطالعه با ارائه راهکارهای کاربردی نظیر تاسیس کمیته های تاب آوری محله ای و آموزش همیاران بحران، مدلی بومی برای تقویت نقش شوراها و انجمن های محلی در چرخه مدیریت بحران ارائه می دهد. نتیجه گیری نهایی تاکید دارد که بدون ایجاد حس «مالکیت اجتماعی» و شفافیت در فرآیندهای تصمیم گیری، هرگونه مداخله فیزیکی یا مدیریتی در بافت های فرسوده پایدار نخواهد بود.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مشارکتی ، بافت فرسوده ، مدیریت بحران ، تاب آوری شهری ، شورا های محلی ، سرمایه اجتماعی.