تحلیل قصه نویسی در دوران کلاسیک ونوین

اگر بخواهیم به طور مختصر و مفید بگوییم، قصه های عامیانه روایت هایی هستند از حوادث و رویدادها و ماجراهای واقعی یا خیال انگیز که از روزگاران قدیم به شکل شفاهی یا مکتوب به نسل های بعدی منتقل شده اند. با این حساب، این نوع از قصه ها به دو بخش کلی شفاهی و مکتوب تقسیم می شوند.قصه های عامیانه و شفاهی توسط مردم عادی هر جامعه ای بازگو می شدند و بازتابی هستند از نوع نگاه آن ها به زندگی. همچنین بخشی از فرهنگ، آداب، رسوم و سنت های هر منطقه ای را می توان در این قصه های شیرین و ساده پیدا کرد. کشور ما به دلیل داشتن تنوع قومی و جغرافیایی، گنجینه ای عظیم از این قصه های عامیانه را در خود دارد که هرکدام از آن ها هم ویژگی های خاص خود را دارند.قصهها و افسانههای عامیانه عمری به درازای تاریخ انسان دارند. انسانها همانگونه که خود در طول تاریخ رشد کردهاند و مرحله به مرحله پیش آمده تا به این عصر رسیدهاند، قصهها و افسانهها را نیز رشد داده و متناسب با فضای فکری، اسطورهای، اجتماعی و روانی خود آنها را تغییر دادهاند. این تغییر و تحول در قصهها و شکلپذیری آنها به این معناست که قصهها و افسانهها پویایی خاص خود را دارند و متناسب با هر فضایی که در آن قرار میگیرند، تغییر میکنند؛ اما بن و اساس مضمون آنها یکسان میماند، دلیل وجود قصههایی با مضمونی مشابه در سراسر دنیا نیز همین مساله است. درقصه های عامیانه و ادبیات شفاهی هر سرزمینی، رد پای سبک زندگی، دغدغه ها و سختی ها مردم آن منطقه دیده می شود.

کلیدواژه ها:

روایت ، قصه ، عامیانه ، شفاهی ، مکتوب