تاثیر برنامه های خشن رسانه ای در آسیب های اجتماعی نوجوانان

رسانه های جمعی و به ویژه رسانه های دیداری و دیجیتال نقش مهمی در شکل دهی نگرش ها، هیجانات و رفتارهای نوجوانان دارند. در دهه های اخیر، افزایش دسترسی نوجوانان به برنامه های رسانه ای خشن در تلویزیون، فیلم ها، بازی های ویدئویی و شبکه های اجتماعی نگرانی های قابل توجهی در زمینه پیامدهای اجتماعی و روانی آن ایجاد کرده است. پژوهش های متعدد نشان داده اند که مواجهه مکرر با محتوای خشونت آمیز می تواند با افزایش رفتارهای پرخاشگرانه، کاهش حساسیت نسبت به خشونت و تقویت نگرش های خشونت محور در نوجوانان مرتبط باشد (Anderson & Bushman, ۲۰۰۱). نظریه های روان شناختی مانند نظریه یادگیری اجتماعی و نظریه پرورش فرهنگی نیز نشان می دهند که مشاهده مکرر خشونت در رسانه ها می تواند الگوهای رفتاری خاصی را در نوجوانان تقویت کند (Bandura, ۱۹۷۷; Gerbner, ۱۹۹۸). علاوه بر این، برخی مطالعات بیان می کنند که مواجهه طولانی مدت با محتوای خشونت آمیز ممکن است به افزایش بروز رفتارهای ضد اجتماعی، قلدری و کاهش همدلی اجتماعی منجر شود (Huesmann, ۲۰۰۷). هدف این مقاله بررسی تاثیر برنامه های خشن رسانه ای بر شکل گیری آسیب های اجتماعی در نوجوانان و تحلیل نقش عوامل فردی و محیطی در تشدید یا کاهش این اثرات است. نتایج پژوهش های موجود نشان می دهد که مدیریت مصرف رسانه ای و آموزش سواد رسانه ای می تواند نقش مهمی در کاهش اثرات منفی خشونت رسانه ای داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خشونت رسانه ای ، نوجوانان ، آسیب های اجتماعی ، پرخاشگری ، سواد رسانه ای