نقش بازی درمانی در بهبود مهارت های ارتباطی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم

هدف از این پژوهش، بررسی نقش مداخلات بازی درمانی در بهبود و تقویت مهارت های ارتباطی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم (ASD) است. کودکان مبتلا به اوتیسم با چالش های بنیادین در حوزه های ارتباطی، تعامل اجتماعی و رفتارهای کلیشه ای مواجه هستند که زندگی روزمره و یادگیری آنان را تحت تاثیر قرار می دهد. بازی، به عنوان بستر طبیعی رشد کودک، می تواند چهارچوبی جذاب، کم تهدید و انعطاف پذیر برای آموزش و تسهیل تعاملات اجتماعی فراهم آورد. این مقاله با روشی مروری-تحلیلی و با ارائه طرح پژوهشی نیمه آزمایشی پیشنهادی، به بررسی مبانی نظری و شواهد تجربی اثربخشی رویکردهای مختلف بازی درمانی (از قبیل بازی درمانی مبتنی بر رابطه، مدل DIR/Floortime، و بازی درمانی شناختی-رفتاری) بر مولفه های کلامی و غیرکلامی ارتباط در کودکان طیف اوتیسم می پردازد. یافته های فرضی این مطالعه نشان می دهد که مداخلات منظم و ساختاریافته بازی درمانی می تواند منجر به بهبود معنادار در برقراری تماس چشمی، توجه مشترک، نوبت گیری در تعامل، درخواست کردن، آغازگری اجتماعی و استفاده از نمادها و زبان شود. این بهبود ها از طریق ایجاد محیطی امن، تقویت انگیزه درونی کودک و فراهم کردن فرصت های مکرر برای تمرین مهارت ها در بافتی طبیعی محقق می شود. بحث مقاله بر مکانیسم های تغییر از طریق بازی، مانند تقویت رابطه درمانی، تنظیم هیجانی و تعمیم پذیری مهارت ها متمرکز است. در نهایت، پیامدهای کاربردی برای والدین و درمانگران، از جمله نحوه ادغام اصول بازی درمانی در فعالیت های روزمره، ارائه می شود. این پژوهش بر ضرورت اولویت دهی به مداخلات زودهنگام، بازی محور و خانواده محور برای حمایت از رشد ارتباطی این کودکان تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، بازی درمانی ، مهارت های ارتباطی ، DIR/Floortime ، مداخله زودهنگام ، تعامل اجتماعی.