هم افزایی در بحران: بررسی نقش همکاری میان آتش نشانی، هلال احمر و اورژانس در ارتقاء مدیریت بحران

بحران های طبیعی و انسان ساخت، نیازمند پاسخی منسجم و هماهنگ از سوی سازمان های مسئول هستند. این پژوهش با تمرکز بر سه نهاد کلیدی در نظام پاسخ اضطراری ایران – سازمان آتش نشانی، سازمان هلال احمر و سازمان اورژانس – به بررسی نقش حیاتی «هم افزایی» در ارتقاء اثربخشی مدیریت بحران می پردازد. هدف اصلی این تحقیق، تبیین سازوکارهای عملیاتی و مدیریتی موثر برای تقویت همکاری میان این سازمان ها و شناسایی موانع موجود بر سر راه آن است. روش تحقیق حاضر، ترکیبی از تحلیل اسنادی و بررسی تجربیات عملیاتی در یک دهه اخیر (۱۳۹۰-۱۴۰۰) بوده است. یافته ها نشان می دهد که عواملی چون ناهمگونی ساختارها، عدم وجود پروتکل های عملیاتی استاندارد و مشکلات ارتباطی، مهم ترین چالش های پیش روی هم افزایی محسوب می شوند. در مقابل، پیاده سازی مدل فرماندهی واحد در صحنه (ICS)، تدوین پروتکل های مشترک، برگزاری رزمایش های فراگیر و توسعه سیستم های اطلاعاتی یکپارچه، به عنوان راهکارهای کلیدی برای ارتقاء هم افزایی شناسایی شده اند. این پژوهش تاکید دارد که هم افزایی موثر میان این سه سازمان، نه تنها منجر به کاهش زمان پاسخ دهی و افزایش کارایی عملیات نجات و امداد می گردد، بلکه در نهایت به مدیریت بهتر بحران، کاهش تلفات و مصدومان و افزایش تاب آوری جامعه کمک شایانی خواهد کرد. پیشنهاد می شود با تدوین پروتکل های عملیاتی مشترک و برگزاری منظم رزمایش های میان سازمانی، گامی عملی در جهت تقویت هم افزایی برداشته شود.