ورزش و خودتنظیمی؛ رابطه فعالیت بدنی با کنترل هیجان و رفتار

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 48

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RRCONF01_10207

تاریخ نمایه سازی: 6 اردیبهشت 1405

چکیده مقاله:

خودتنظیمی به عنوان یکی از بنیادی ترین سازه های روان شناسی تربیتی، به فرایندهای هدف محور فرد در تنظیم افکار، هیجان ها و رفتارها در جهت دستیابی به پیامدهای مطلوب اشاره می کند. در سال های اخیر، توجه پژوهشگران به نقش فعالیت بدنی در بهبود مولفه های خودتنظیمی به طور چشمگیری افزایش یافته است؛ زیرا ورزش هم زمان ظرفیت های روان شناختی و زیستی مرتبط با تنظیم هیجان و کنترل رفتار را تحت تاثیر قرار می دهد. هدف این پژوهش مروری–تحلیلی، تبیین رابطه ورزش و خودتنظیمی از منظر نظری و شواهد پژوهشی است و نشان می دهد چگونه تمرینات بدنی می توانند سازوکارهای مرتبط با کاهش تکانشگری، بهبود کنترل اجرایی و تقویت مدیریت هیجانی را فعال سازند. یافته های مرور منابع نشان می دهد که فعالیت بدنی از مسیرهای گوناگون موجب ارتقای کنترل هیجان می شود؛ از جمله افزایش کارآمدی خودپنداره، ارتقای تحمل ناکامی، کاهش تنش روانی از طریق مکانیسم های زیستی مرتبط با سیستم های استرس، و تعدیل پاسخ های هیجانی از راه یادگیری های رفتاری و شناختی. علاوه بر این، ورزش می تواند با اثرگذاری بر شبکه های عصبی دخیل در کارکردهای اجرایی نظیر توجه پایدار، مهار پاسخ، برنامه ریزی و انعطاف شناختی، رفتارهای تکانشی را کاهش دهد و کیفیت تصمیم گیری را بهبود بخشد. در سطح رفتاری، ساختار تمرینات ورزشی که معمولا شامل قوانین، نوبت ها، پیروی از برنامه تمرینی، تمرین مهارت و بازخورد است، زمینه ای برای تمرین مکرر خودنظارتی و خودارزیابی فراهم می آورد. همچنین ویژگی های محیط ورزش—به ویژه وجود اهداف روشن، بازخورد مربی، و فرصت های تمرین کنترل هیجان در موقعیت های واقعی رقابتی—می تواند به شکل گیری راهبردهای خودتنظیمی پایدار منجر شود. در نهایت، پیامدهای تربیتی حاصل از این ارتباط، ضرورت طراحی برنامه های آموزشی مبتنی بر ورزش را برجسته می سازد؛ برنامه هایی که نه تنها بر آمادگی جسمانی، بلکه بر مهارت های تنظیم هیجان، کنترل رفتاری، و خودمدیریتی تمرکز دارند. نتیجه گیری کلی مقاله حاضر آن است که ورزش می تواند به عنوان یک مداخله موثر و قابل ارزیابی در جهت تقویت خودتنظیمی عمل کند، اما اثربخشی آن به نوع، شدت، مدت، زمینه اجرا و سازوکارهای آموزشی/مربیگری وابسته است.

نویسندگان

اشرف السادات طیبی

کارشناسی ارشد مدیریت بازار یابی در ورزش