اثربخشی مداخلات مددکاری اجتماعی با رویکرد روانی – اجتماعی بر رضایت زناشویی زوجین نابارور

رضایت زناشویی یکی از مولفه های اصلی سلامت خانواده، بیانگر کیفیت تعاملات عاطفی و ارتباطی میان زوجین بوده و نقش اساسی در ثبات زندگی زناشویی دارد. هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخلات مددکاری اجتماعی با رویکرد روانی – اجتماعی بر ارتقا رضایت از روابط زناشویی در زوجین نابارور بوده است. این پژوهش از نوع تحقیقات شبه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون و گروه مداخله و کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه زنان مراجعه کننده به بیمارستان مهدیه تهران که از بین آن ها ۱۰۰ نفر زن نابارور و ۱۰۰ نفر همسران این زنان افراد تکمیل کننده پرسشنامه کیفیت زندگی زناشویی بودند، ۳۰ نفر از زوجین ناباروری که پایین ترین نمره رضایت زناشویی را طبق پرسشنامه داشتند، انتخاب و سپس به روش نمونه گیری تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری مداخله و کنترل قرار گرفتند. از پرسشنامه استاندارد کیفیت زندگی زناشویی گراهام بی اسپنیر (RDAS) برای سنجش قبل و بعد از مداخلات استفاده شده است. نتایج حاصل از اجرای تحلیل کوواریانس نشان از این بود که مداخلات مددکاری اجتماعی با رویکرد روانی-اجتماعی بر ارتقا رضایت زناشویی بین زوجین در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل معنادار است. نتایج این پژوهش در حوزه مددکاری اجتماعی ناباروری با تاکید بر مددکاری اجتماعی خانواده کاربردی است.

کلیدواژه ها:

رویکرد روانی-اجتماعی ، رضایت از زندگی زناشویی ، ناباروری ، مداخلات مددکاری اجتماعی