تاثیر معنویت و پارانوئید سازمانی بر رفتارهای ناکارآمد حسابرس با میانجی گری قضاوت اخلاقی و حساسیت اخلاقی

هدف: رفتار ناکارآمد حسابرسان با کاهش کیفیت حسابرسی، به اعتبار حرفه حسابرسی لطمه وارد می نماید. ضرورت بررسی عوامل تشدید یا تضعیف کننده این رفتار مشهود است. معنویت به عنوان یک ارزش شخصیتی و پارانوئید سازمانی به عنوان یک اختلال شخصیتی، رفتار افراد را تحت الشعاع خود قرار می دهند. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثرگذاری معنویت در ابعاد فردی و سازمانی و پارانوئید سازمانی بر رفتار ناکارآمد حسابرسان با تاکید بر نقش میانجی قضاوت و حساسیت اخلاقی است. روش: پژوهش حاضر از لحاظ شیوه اجرا کمی است. داده های جمع آوری شده با روش معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. جامعه آماری پژوهش در قلمرو زمانی سال ۱۴۰۲ شامل حسابرسان شاغل در حرفه حسابرسی است که با استفاده از شیوه نمونه گیری کوکران تعداد ۳۸۴ نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه استاندارد است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد معنویت فردی و سازمانی با میانجی گری قضاوت اخلاقی به ترتیب با کسب رتبه های اول و سوم بر رفتار ناکارآمد حسابرسان تاثیر معکوس دارند. همچنین پارانوئید سازمانی با میانجی گری حساسیت اخلاقی با کسب رتبه دوم بر رفتار ناکارآمد حسابرسان به صورت مستقیم و مثبت تاثیرگذار خواهد بود. نتیجه گیری: معنویت فردی و سازمانی با تقویت قضاوت اخلاقی، رفتار ناکارآمد حسابرسان را تقلیل داده و پارانوئید سازمانی با کاهش حساسیت اخلاقی، سبب بروز رفتار ناکارآمد حسابرسان می شود. پژوهش حاضر به عنوان اولین پژوهش در حوزه پدیده پارانوئید سازمانی و حسابرسی، ضمن توسعه مبانی نظری، به سرپرستان حسابرسی در شناسایی عوامل تشدید یا تضعیف کننده رفتار ناکارآمد حسابرسان و چگونگی تاثیر بواسطه متغیرهای میانجی کمک می کند.

کلیدواژه ها:

معنویت ، پارانوئید سازمانی ، رفتار ناکارآمد ، حساسیت اخلاقی ، قضاوت اخلاقی