تاثیر بازخورد ذاتی عمل بر ساختار بازنمایی ذهنی و یادگیری مهارت

هدف: بازخورد ذاتی بینایی برای یادگیری حرکتی ضروری دانسته می شود، با این حال تاثیر اختصاصی آن بر ساختار بازنمایی های ذهنی عمل همچنان نامشخص است. این پژوهش با تکیه بر رویکرد معماری شناختی عمل، اثر دسترسی به بازخورد بینایی ذاتی در طول تمرین را بر عملکرد حرکتی و ساختار کارکردی بازنمایی ذهنی در مراحل اکتساب و یادداری تکلیف ضربه گلف بررسی کرد.روش پژوهش: بیست دانشجوی راست دست نوآموز (سن ۲۳٫۶ ± ۳٫۶ سال) بدون تجربه قبلی گلف به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: (۱) گروه بازخورد ذاتی بینایی (۱۰n=) که در طول تمرین قادر به مشاهده مسیر و نتیجه توپ بودند، و (۲) گروه بدون بازخورد بینایی(۱۰n=) که بلافاصله پس از تماس توپ-چوب، دید آنان با عینک های کریستالی مسدود می شد. شرکت کنندگان ۱۵۰ کوشش تمرینی (۱۰ بلوک × ۱۵ کوششی) انجام دادند و در مراحل پیش آزمون، اکتساب و یادداری ۲۴ ساعته ارزیابی شدند. دقت ضربه (خطای شعاعی به سانتی متر) و ساختار بازنمایی ذهنی سنجیده شد.یافته ها: گروه بازخورد بینایی نسبت به گروه بدون بازخورد در مراحل اکتساب و یادداری به طور معنی داری خطای کمتری نشان داد (۰٫۰۰۱p <). هر دو گروه پس از تمرین بازنمایی های ذهنی ساختارمندتری ایجاد کردند، اما گروه بازخورد بینایی خوشه بندی کارکردی معناداری داشت به طور معنی داری شباهت بیشتری با ساختار افراد ماهر داشت.نتیجه گیری: دسترسی به بازخورد بینایی ذاتی در طول تمرین نه تنها برای بهبود عملکرد، بلکه برای شکل گیری بازنمایی ذهنی حرکتی با ساختار کارکردی مطلوب نیز حیاتی است. این یافته ها به طور قوی از رویکرد معماری شناختی عمل حمایت می کنند.

کلیدواژه ها:

بازنمایی ذهنی ، بازخورد ذاتی ، یادگیری حرکتی