توسعه روان شناسی سایبری در ورزش ایران با تاکید بر مدیران ورزشی: یک مدل کیفی

هدف پژوهش حاضر، تبیین و مدل سازی «توسعه روان شناسی سایبری در ورزش ایران با تاکید بر مدیران ورزشی» و ارائه الگویی بومی برای مدیریت فرصت ها و تهدیدهای فضای دیجیتال در نظام ورزش است. مطالعه با رویکرد کیفی و روش «نظریه برخاسته از داده ها» بر پایه الگوی اشتراوس و کوربین انجام شد. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختارمند با ۱۰ مدیر و مسئول ورزشی در سطوح باشگاهی، فدراسیونی و ادارات کل گردآوری شد. نمونه گیری به صورت هدفمند و با معرفی زنجیره ای تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. تحلیل داده ها در سه مرحله کدگذاری باز، محوری و گزینشی انجام و معیارهای اعتمادپذیری (بر اساس لینکلن و گوبا) رعایت شد؛ توافق میان دو کدگذار ۰٫۹۰ به دست آمد. یافته ها نشان داد پدیده محوری «نیاز به طراحی ساختار سیاست گذاری و حمایتی برای ادغام روان شناسی سایبری در نظام ورزش» است. عوامل علی شامل افزایش بحران های اخلاقی–رسانه ای، گسترش اختلالات روانی دیجیتال و هزینه زایی بلندمدت بی توجهی به سلامت روان بود. عوامل زمینه ای (کمبود نیروی متخصص میان رشته ای، گسست علم و عمل، محدودیت مالی، مدیریت سنتی و ضعف سواد دیجیتال مدیران) و عوامل مداخله گر (فقدان ساختار رسمی و آیین نامه های رفتاری، نبود پلتفرم بومی، ناهماهنگی بین واحدها و ناپایداری مدیریتی) مسیر کنش ها را متاثر می سازند. پنج راهبرد پیشنهادی عبارت اند از: تدوین سیاست نامه ملی سلامت روان دیجیتال، ایجاد جایگاه سازمانی «روان شناس سایبری»، استقرار سامانه های بومی پایش روان شناختی، توانمندسازی مدیران، و تقویت پژوهش های کاربردی. اجرای مرحله ای این راهبردها به کاهش بحران ها، ارتقای امنیت روانی و افزایش کارآمدی و تاب آوری ساختاری سازمان های ورزشی می انجامد.

کلیدواژه ها:

روان شناسی سایبری ، مدیریت ورزش ، نظریه برخاسته از داده ها ، مدیران ورزشی ، سلامت روان دیجیتال