مقایسه تمرینات مقاومتی، ترکیبی و موازی بر عملکرد حرکتی دانش آموزان دوره متوسطه دوم

هدف از این پژوهش، مقایسه تاثیر برنامه های تمرینی مقاومتی، ترکیبی و موازی بر مولفه های مختلف عملکرد حرکتی دانش آموزان پسر دوره متوسطه دوم شهر تهران بود. این تحقیق با طرح نیمه تجربی و با استفاده از چهار گروه (سه گروه تمرینی و یک گروه کنترل) انجام شد. نمونه ای متشکل از ۱۲۰ دانش آموز پسر، پس از کسب رضایت اولیاء و با رعایت ملاحظات اخلاقی، به صورت تصادفی در چهار گروه تخصیص یافتند. پروتکل های تمرینی هر گروه به مدت ۱۲ هفته، سه جلسه در هفته و به مدت ۶۰ دقیقه اجرا شد. گروه مقاومتی بر تمرینات قدرتی با وزنه تمرکز داشت، گروه ترکیبی شامل تلفیقی از تمرینات هوازی با شدت متوسط و تمرینات مقاومتی بود، و گروه موازی، تمرینات هوازی و مقاومتی را به صورت مجزا در جلسات تمرینی مختلف دنبال می کرد. عملکرد حرکتی دانش آموزان با استفاده از ابزارهای استاندارد شامل آزمون های حداکثر قدرت (پرس سینه)، استقامت عضلانی (شنا سوئدی)، سرعت (دویدن ۲۰ متر)، توان بی هوازی (پرش عمودی)، چابکی (تست T-Test)، تعادل پویا (تست راه رفتن بر روی خط) و ظرفیت هوازی (تست بروس) در ابتدا و انتهای مداخله ارزیابی گردید. یافته های توصیفی و تحلیلی نشان داد که هر سه الگوی تمرینی منجر به بهبود معناداری در مولفه های مختلف عملکرد حرکتی نسبت به گروه کنترل شدند. تمرینات مقاومتی بیشترین تاثیر را بر افزایش حداکثر قدرت و توان بی هوازی داشت. تمرینات ترکیبی در بهبود ظرفیت هوازی و استقامت عضلانی موثرتر ظاهر شد، در حالی که تمرینات موازی در حفظ و ارتقاء چابکی و تعادل پویای نسبتا متعادل تری نسبت به سایر گروه ها عمل کرد. مقایسه های بین گروهی نیز برتری نسبی هر نوع تمرین را در مولفه های خاص خود تایید کرد. نتیجه گیری بر کاربرد موثر این الگوهای تمرینی در بهبود جامع عملکرد حرکتی دانش آموزان دوره متوسطه دوم تاکید دارد و پیشنهاد می کند که برنامه ریزی درس تربیت بدنی مدارس با در نظر گرفتن این الگوها می تواند به ارتقاء سطح آمادگی جسمانی و سلامت این گروه سنی کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

تمرینات مقاومتی ، تمرینات ترکیبی ، تمرینات موازی ، عملکرد حرکتی ، دانش آموزان دوره متوسطه دوم