آیین دوست یابی از منظر نهج البلاغه

در مقاله حاضر به بررسی دوستی و دوست یابی از منظر نهج البلاغ و با توجه به آیات قرآن پرداخته ایم و انواع دوستی و ملاک ها و آفات دوستی را به صورت مختصر بیان نموده و ایم و دوستی و دوست یابی از منظر قرآن و خطبه های نهج البلاغه را نیز در بدنه تحقیق به صورت مختصر بیان بررسی نموده و ایم. همانطور که در بدنه تحقیق بیان شده، مسئله دوستی و ارتباط با همنوع از جمله اموری است که در زندگی دنیوی بشر مورد توجه عام و خاص قرار گرفته است، به طوری که می توان ادعا کرد که انسان بدون دوست و دوستی از ادامه حیات عاجز و یا به سختی گذران عمر خواهد کرد، از سوی دیگر نقش دوستی ها در سعادت دنیوی و اخروی بشر قابل انکار نیست، تا جایی که می توان گفت در سایه دوستی ها و محبتها است که انسان طی طریق نموده و به سعادت ابدی یا خدایی نکرده به شقاوت می رسد. امام علی(ع) می فرماید: «همنشین بی خرد و احمق مباش که کار زشت تو را زیبا جلوه می دهد و دوست دارد تو همانند او باشی». روش تحقیق پژوهش حاضر نیز توصیفی و کتابخانه می باشد.