بررسی نظام تربیت معلم و مربی و نقش آن در ارتقای بهره وری نظام آموزش و پرورش

مراکز تربیت معلم و دانشگاه های تخصصی این حوزه، به عنوان رسمی ترین و حساس ترین نهادهایی شناخته می شوند که وظیفه خطیر تعلیم و تربیت معلمان را برای سی سال خدمت انسان ساز در مدارس بر عهده دارند. اهمیت این مراکز به قدری است که هرگونه چشم پوشی از ارتقای کیفی آن ها، منجر به خسارات جبران ناپذیری در بدنه نیروی انسانی کشور خواهد شد. این نهاد می تواند در ارتقای بهره وری کل نظام آموزش و پرورش نقش ماندگار، زیربنایی و با اصالتی ایفا نماید. در پژوهش حاضر که با استفاده از روش تحلیلی و توصیفی انجام شده است، ضمن تبیین دقیق تاثیرات مراکز تربیت معلم بر ارتقای بهره وری، بر نقش کلیدی این مراکز در معنابخشی به شغل معلمی برای دانشجو معلمان تاکید شده است. معنای کار به عنوان یک مولفه روان شناختی مهم، در درازمدت بر روی کیفیت تدریس و تعهد سازمانی تاثیرگذار بوده و مانع از فرسودگی شغلی می گردد. یافته ها نشان می دهد که فرآیند معنایابی در دوران تحصیل، رابطه مستقیمی با بهبود روابط معلم و شاگرد و افزایش کیفیت خروجی های آموزشی دارد. در انتهای این مطالعه، پیشنهادات کاربردی و راهبردی جهت تقویت این نظام ارائه شده است. از جمله این پیشنهادات می توان به عرضه الگوهای عملی از معلمان موفق، بازنگری در سرفصل های دروس با رویکرد فلسفه معلمی، برگزاری اردوهای علمی در مدارس پیشرو و دعوت از معلمان پیشکسوت برای روایت گری تجارب حرفه ای اشاره نمود. هدف نهایی این پژوهش، ارائه چارچوبی است که در آن مراکز تربیت معلم از جایگاه سنتی خود فراتر رفته و به کانون های اصلی تولید معنا و بهره وری در نظام تعلیم و تربیت تبدیل شوند.

کلیدواژه ها:

بهره وری ، مراکز تربیت معلم ، معنای معلمی ، نظام آموزش ، تعهد سازمانی.