نقش هوش هیجانی معلمان در ایجاد فضای یادگیری حمایتی و تاثیر آن بر شخصیت دانش آموزان

هوش هیجانی (EQ) معلمان به عنوان یکی از عوامل کلیدی در شکل دهی به محیط های یادگیری مثبت و حمایتی شناخته می شود، که این خود پیامدهای عمیقی بر رشد شخصیتی و اجتماعی دانش آموزان دارد. این پژوهش با هدف بررسی جامع نقش هوش هیجانی معلمان در ایجاد فضای یادگیری حمایتی و تاثیرات چندوجهی آن بر ابعاد شخصیتی دانش آموزان انجام شده است. مطالعه حاضر با اتخاذ رویکرد توصیفی-تحلیلی، بر پایه مرور نظام مند مقالات علمی معتبر داخلی و بین المللی در بازه زمانی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ استوار است. داده های مورد نیاز از تحلیل محتوای کیفی ۳۸ مقاله علمی منتخب استخراج گردیده است. یافته های کلیدی پژوهش نشان می دهند که معلمان با هوش هیجانی بالا، توانایی بیشتری در برقراری ارتباط موثر با دانش آموزان، مدیریت موثر تعارضات کلاسی، و درک عمیق نیازهای عاطفی فراگیران از خود بروز می دهند.این توانمندی ها منجر به ایجاد فضایی امن، صمیمی و حمایت گر در کلاس درس می شود که دانش آموزان در آن احساس ارزشمندی، پذیرش و تعلق خاطر بیشتری می کنند. در ادامه، نتایج حاکی از آن است که قرار گرفتن دانش آموزان در چنین محیطی، تاثیرات مثبت و ماندگاری بر رشد ابعاد مختلف شخصیتی آن ها از جمله افزایش اعتماد به نفس، تقویت مهارت های اجتماعی، توسعه همدلی، و کاهش رفتارهای پرخاشگرانه یا اضطراب آور دارد. به عبارت دیگر، هوش هیجانی معلم به عنوان یک کاتالیزور عمل کرده و با ارتقای کیفیت تعاملات معلم-دانش آموز، زمینه را برای بلوغ شخصیتی سالم فراگیران فراهم می سازد. پژوهش حاضر همچنین به بررسی راهبردهایی برای تقویت هوش هیجانی معلمان و ادغام آن در برنامه های آموزشی و حرفه ای پرداخته است.

کلیدواژه ها:

هوش هیجانی ، معلم ، فضای یادگیری حمایتی ، شخصیت دانش آموز ، تعامل معلم-دانش آموز