بررسی نقش تعامل میان آموزش دیجیتال و کارگاه های عملی در افزایش پایداری یادگیری مباحث تغذیه، بهداشت و مدیریت تولید طیور در هنرستان های کشاورزی

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تعامل میان آموزش دیجیتال و کارگاه های عملی در بهبود پایداری یادگیری مباحث تغذیه، بهداشت و مدیریت تولید طیور در هنرستان های کشاورزی است. با توجه به تغییرات سریع فناوری های آموزشی و ضرورت تربیت نیروی انسانی ماهر در بخش کشاورزی، ترکیب آموزش های تعاملی دیجیتال با تجارب کارگاهی می تواند مدل یادگیری عمیق تر، کاربردی تر و بادوام تری را برای هنرجویان فراهم سازد. پژوهش حاضر با رویکرد آمیخته اکتشافی (کیفی–کمی)، ابتدا ادراکات معلمان و هنرجویان از کیفیت آموزش دیجیتال و کارگاه های عملی را تحلیل کرده و سپس اثر تعامل این دو روش را بر پایداری یادگیری بررسی کرده است. جامعه پژوهش شامل هنرجویان پایه های دوم و سوم هنرستان های کشاورزی در استان های منتخب بوده و داده ها از طریق مصاحبه نیم ساختاریافته، مشاهده کارگاهی و پرسشنامه استاندارد پایداری یادگیری گردآوری شده است. نتایج نشان می دهد که ترکیب آموزش دیجیتال (شامل شبیه سازها، ویدئوهای تعاملی و LMS) با کارگاه های عملی واقعی، به طور معنی داری باعث افزایش تثبیت مفاهیم تغذیه، بهداشت و مدیریت تولید طیور می شود. تحلیل مدل یابی معادلات ساختاری نشان داد که اثر تعاملی میان دو شیوه، بیش از اثر هر یک به صورت مجزا بوده و بیشترین تاثیر بر مولفه های انتقال یادگیری به محیط واقعی، افزایش خودکارآمدی مهارتی و کاهش خطاهای عملیاتی در کارگاه ها مشاهده شد. یافته ها تاکید می کنند که تلفیق آموزش دیجیتال و کارگاهی، یک الگوی آموزشی کارآمد برای برنامه ریزی درسی هنرستان های کشاورزی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش دیجیتال ، کارگاه های عملی ، آموزش کشاورزی ، مدیریت تولید طیور ، پایداری یادگیری