تدریس مجازی و مدیریت زمان در کلاس درس و ارائه یک مدل کاربردی

این مقاله با هدف تحلیل انتقادی راهبردهای رایج مدیریت زمان در تدریس مجازی و ارائه یک چارچوب عملی برای بهبود اثربخشی زمانی در محیط های یادگیری غیرحضوری تدوین شده است. روش: پژوهش با رویکرد تحلیلی-کاربردی و با استفاده از مرور نظام مند مبانی نظری (مدل کارول، نظریه بار شناختی) و پیشینه تجربی داخلی و خارجی انجام شده است. یافته ها: سه دسته راهبرد رایج (همزمان، غیرهمزمان و ترکیبی) هر یک دارای آسیب های جدی در مولفه «زمان موثر یادگیری» هستند؛ از جمله خستگی شناختی، افزایش زمان هدررفته (۳۵ تا ۴۰ درصد) و عدم تناسب با سبک های یادگیری متنوع. نتیجه گیری: چارچوب پیشنهادی CTF در چهار لایه (پیش تولید، کنترل پویا، بازخورد زمان محور، ارزشیابی زمانی) می تواند زمان هدررفته را به زیر ۱۵ درصد کاهش داده و زمان موثر یادگیری را به طور میانگین ۳۷ درصد افزایش دهد. پیشنهادهای کاربردی برای معلمان، طراحان دوره و سیاست گذاران ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

مدیریت زمان ، تدریس مجازی ، راهبردهای زمانی ، بار شناختی ، چارچوب ترکیبی CTF