چرا برخی دانش آموزان باهوش «اعتمادبه نفس تحصیلی» پایینی دارند؟

اعتمادبه نفس تحصیلی یکی از مولفه های اساسی پیشرفت آموزشی و تداوم یادگیری خودتنظیم است. با وجود انتظار عمومی مبنی بر اینکه دانش آموزان باهوش باید از اعتمادبه نفس بالاتری برخوردار باشند، مشاهده می شود که گروهی از آنان به رغم برخورداری از توانایی شناختی مطلوب، سطح پایینی از خودباوری تحصیلی را تجربه می کنند. این مقاله با هدف تبیین دلایل احتمالی این پدیده، به بررسی عوامل فردی، محیطی و آموزشی تاثیرگذار بر شکاف میان توانایی واقعی و برداشت ذهنی دانش آموزان می پردازد. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد که سبک های فرزندپروری کنترل گر، تجارب شکست اولیه، انتظارات بیش ازحد والدین و معلمان، کمال گرایی، مقایسه اجتماعی، برچسب گذاری نادرست و ساختارهای ارزشیابی مدرسه ای از جمله عوامل کاهش دهنده اعتمادبه نفس تحصیلی در این گروه هستند. همچنین، نقش هیجان های تحصیلی، فرایندهای انگیزشی و نحوه بازخورددهی معلمان به عنوان متغیرهای کلیدی مطرح می شود. جمع بندی بحث ها نشان می دهد که ایجاد محیط یادگیری حمایتگر، تعدیل انتظارات، آموزش راهبردهای خودتنظیمی و ارائه بازخورد توصیفی می تواند به ارتقای خودباوری تحصیلی دانش آموزان باهوش کمک کند.واژگان کلیدی: اعتمادبه نفس تحصیلی، دانش آموزان باهوش، انگیزش، بازخورد آموزشی، کمال گرایی