نقش شیوه های تدریس نوآورانه در شکل گیری تفکر خلاق در دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش شیوه های تدریس نوآورانه در شکل گیری تفکر خلاق در دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. خلاقیت به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن حاضر شناخته می شود و نظام های آموزشی تلاش دارند زمینه های پرورش آن را در محیط های یادگیری فراهم کنند. با این حال، در بسیاری از کلاس های درس هنوز از روش های سنتی و حافظه محور استفاده می شود که فرصت چندانی برای رشد تفکر خلاق در اختیار دانش آموزان قرار نمی دهد. از این رو، توجه به شیوه های تدریس نوآورانه و بررسی تاثیر آن ها بر پرورش خلاقیت در دانش آموزان از اهمیت ویژه ای برخوردار است. روش پژوهش حاضر کیفی و از نوع مطالعه کتابخانه ای است. داده های مورد نیاز از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی شامل کتاب ها، مقالات پژوهشی، پایان نامه ها و سایر منابع معتبر علمی در حوزه روان شناسی تربیتی، آموزش ابتدایی و خلاقیت گردآوری شده است. سپس اطلاعات به شیوه توصیفی و تحلیلی مورد بررسی قرار گرفته تا نقش روش های تدریس نوآورانه در تقویت تفکر خلاق دانش آموزان تبیین شود. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده از شیوه های تدریس نوآورانه مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، بازی های آموزشی، قصه گویی خلاق، فعالیت های هنری، یادگیری مبتنی بر کاوش و کارهای گروهی می تواند زمینه رشد تفکر واگرا، افزایش انگیزه یادگیری، تقویت اعتماد به نفس و بهبود مهارت های حل مسئله در دانش آموزان را فراهم کند. همچنین نتایج نشان داد که نقش معلم، فضای کلاس درس، حمایت خانواده و امکانات آموزشی از عوامل مهم در میزان اثربخشی این روش ها هستند. به طور کلی نتایج این پژوهش نشان می دهد که به کارگیری شیوه های تدریس نوآورانه می تواند نقش موثری در پرورش خلاقیت دانش آموزان دوره ابتدایی داشته باشد و زمینه ساز یادگیری عمیق تر و پایدارتر در فرایند آموزش شود.

کلیدواژه ها:

تدریس ، نوآوری ، خلاقیت ، ابتدایی